Sceny zbrodni

00:00 Pytamy, dlaczego warto studiować w Bydgoszczy? 00:03 Dobra komunikacja, wszędzie blisko, zwłaszcza do Frodonu. 00:06 Jest to bardzo ładne miasto, przede wszystkim w centrum, gdzie jest bardzo dużo fajnych miejsc do spotkań ze znajomymi. 00:10 No bo są dobre ceny najmu i niskie koszty życia. 00:13 Bardzo dużo fajnych miejsc kulturowych, koncertów. 00:16 Bo jest tutaj Politechnika Bydgoska. 00:18 Bo jest tu Politechnika. Bo jest Politechnika Bydgoska. Bo jest Politechnika Bydgoska. 00:22 Politechnika Bydgoska. 00:23 No właśnie, jak Bydgoszcz, to Politechnika. 00:27 Rekrutacja trwa. Studiuj u nas. 00:30 Czas na kolejny odcinek z archiwum scen zbrodni. Wakacyjny archiwum. Dlatego pomyślałem o latarniach morskich. To są miejsca, które na urlopach chętnie odwiedzamy. Dzisiejszy odcinek nosi tytuł jednak Mroczne tajemnice latarni morskich. Pierwsze skajarzenie, miejsca odizolowane, często niedostępne dla zwykłego człowieka. Wiele z nich znajduje się na różnego rodzaju cyplach, półwyspach, ale są i takie, które wybudowano gdzieś na środku oceanu, na odległych wyspach. I wyobraźmy sobie, w czasach, gdy telefony, ba, nawet telegraf nie były powszechne, człowiek zdany był tam na samego siebie. 01:06 Jego los często zależał od kaprysów natury i od siły żywiołów. W tych odludnych miejscach dochodziło także do tajemniczych zaginięć, niewyjaśnionych śmierci i właśnie na takich dzisiaj się skupimy. Będziemy m.in. na wyspach Flanana. Wyobraźmy sobie, trzej niezwykle doświadczeni latarnicy przepadają bez wieści. Ta sprawa wciąż czeka na wyjaśnienie. A już za moment splot tragicznych zdarzeń w latarni morskiej Birdrock. Ja dodam, że ta latarnia w 1898 roku została nazwana najbardziej samotną latarnią morską Imperium Brytyjskiego. 01:44 Niezwykle ciekawa podróż i tajemnicza nas czeka. Zapraszam Zostańcie z nami. 01:50 Daniel Dyk, Kamil Barnowski prezentują Sceny zbrodni w RMF FM. 01:56 Przenosimy się na szlak morski prowadzący do wysp Bahama. W XIX wieku trasa handlowa na te wyspy przeżywała prawdziwy renesans, a jednak wody Morza Karaibskiego to nie tylko białe piaski, lazurowa toń, tak sobie to wyobrażamy, to także niebezpieczne płycizny, ostre skały, no i rafy. 02:13 Aby pomóc kapitanom statków nawigacji postanowiono w połowie XIX wieku postawić latarnię morską na niewielkiej skalnej wyspie, która samotnie wyrasta z morza. Na północ od Kuby mniej więcej w połowie drogi między wyspami Bahama i Haiti. 02:30 Pusty, niewielki skrawek lądu był przez wieki schronieniem dla ptaków. Tu odpoczywały w czasie nadmorskich podróży, tu się gnieździły bezpiecznie, z dala od drapieżników. 02:39 Mówi się, że pierwszy raz ich spokój zakłócił sam Krzysztof Kolumb, który zakotwiczył tu na chwilę w czasie swojej dziewiczej wyprawy na Wyspy Pahama. 02:49 Później znów przez trzy i pół wieku miały spokój, jednak w końcu człowiek pojawił się, by i ten ptasi kawałek skały, Bird Rock, zagospodarować. 02:59 Prace konstruktorskie rozpoczęły się w 1866 roku, a już 10 lat później latarnia została uruchomiona. 03:08 Dzisiaj straciła na znaczeniu, nie ma już tutaj latarnika, a przechodzące tędy huragany zmieniły ją po prostu w ruinę. 03:15 Mówi się, że to właśnie ta latarnia zainspirowała piosenkarza Jimmy'ego Buffetta do napisania swojej bestsellerowej książki Salty Piece of Land, wydanej w 2004 roku. 03:27 Skoro już o tym wspomniałeś, pisarka Anna Randall Deal, żyjąca pod koniec XIX wieku, poznała jedną z kobiet, które zamieszkiwały wówczas na tej wyspie. Spisała jej tragiczną historię w czasopiśmie The Half Hour, Artykuł ukazał się w marcu 1898 roku i dzięki temu wiemy co nieco o mrocznej tajemnicy tamtejszej latarni. 03:50 W każdym razie, dziś miejsce stało się atrakcją turystyczną, którą odwiedzają załogi przepływających tamtędy Łodzi. Ewentualnie turyści z pobliskiej Crook Island zamawiają łódź z przewodnikiem, by zwiedzić to miejsce. 04:05 Surowe skały, trochę białego piasku, jakieś pojedyncze krzewy, Kompleks opuszczonych, nieotynkowanych budynków, w których zamieszkiwały rodziny latarników. No i biała wieża, której całe wnętrze to tak naprawdę zardzewiałe, metalowe, kręcone, spiralne schody. Ale poza tymi krótkimi wizytami turystów, znów wysepka jest królestwem ptaków. 04:27 150 lat temu, gdy ukończono budowę latarni morskiej na Bird Rock, była ona prawdziwą perełką architektoniczną. Jej podstawę otaczał szeroki, zadaszony taras, weranda wsparta na kolumnach, którą można było obejść latarnię dookoła. Z jej okien miało się widok we wszystkich kierunkach. 04:47 Wyrastająca z niej wieża sięgała na wysokość aż 35 metrów ponad poziom morza. Na jej wierzchołku przeszklone pomieszczenie, w którym co wieczór rozpalano ogień w czterech oliwnych lampach, a system zwierciadeł sprawiał, że jej blask był widoczny z wielu kilometrów. 05:03 Imperium Brytyjskie nie żałowało środków, by zachwycała, mimo że latarnię mało kto miał oglądać z bliska, a jednak miała być wygodnym domem dla dwóch rodzin latarników. Posadę uzyskało dwóch Brytyjczyków kuzynów – John Brock i Stephen Brock. 05:20 Pod koniec XIX wieku wsiedli na okręt wraz ze swoimi świeżo poślubionymi żonami no i ruszyli z Anglii w podróż na koniec świata. W podróż, z której większość z nich nie wróciła. 05:32 Posadę latarników zdobyli dwaj Brytyjczycy, John Brock i Stephen Brock, kuzyni. Na okręt wsiedli razem ze swoimi świeżo poślubionymi żonami, Anne i Mabel, które były dwiema najlepszymi przyjaciółkami już od czasów dzieciom. 05:48 Kuczyni i przyjaciółki. Zgrana paczka, która zdecydowała się na kilkuletni kontrakt, w ramach którego mieli na odległej wyspie pracować i mieszkać. Sama praca nie miała być ciężka, głównie polegała na pilnowaniu, by o zmroku ogień zapłonął. Rano należało go ugasić. 06:05 Ale warunki były ekstremalne. Dowiedzieli się, że o tę dziką wyspę rozbijają się tak wielkie fale, że statki jedynie dwa razy w roku dostarczają tu zaopatrzenie. Na skalę nie ma też warunków do uprawy roślin, a więc skazani są do życia w izolacji i całkowicie uzależnieni od prowiantu z dostaw. 06:25 W tę rodzinę wstąpił jednak duch przygody. nastawili się raczej na przyjemną nudę niż niebezpieczeństwa. Spakowali ze sobą masę książek, gier, przybory do robótek ręcznych, gitarę, paczki z nasionami angielskich kwiatów. Wierzyli, że zdołają mimo wszystko coś tutaj dla siebie wyhodować. 06:43 Po tygodniach podróży przez ocean obu parom pokazano w końcu majaczący w oddali skrawek lądu, który miał stać się ich domem. Latarnia wydawała się maleńka. Dopiero gdy dopłynęli do brzegu zrozumieli jak wysoką jest budowlą. 06:58 Wyobraźmy sobie wieżę wysokości 11 piętrowego wieżowca ze stromymi krętymi metalowymi schodami wewnątrz, które latarnicy będą musieli pokonywać przynajmniej dwa razy na dobę. 07:09 Okręt zakotwiczył. Łodziami przewieziono na brzeg zarówno ich, jak i cały dobytek oraz prowiant, który miał wystarczyć na pół roku. Poznali także przelotnie swoich zmienników. Trójkę ludzi, którzy na tej wyspie pełnili wcześniejszy dyżur. Osobliwa to była grupa. 07:28 Mężczyzna o kulach, którego nogi powykrzywiane były w bolesnym reumatyzmie, stracił zdolność chodzenia po schodach latarni, więc o rozpalanie światła troszczyła się kobieta, która także gotowała, prała, sprzątała, bo jako jedyna była w stanie to robić. 07:43 Druga z kobiet znajdowała się na wózku inwalidzkim. Była wdową. Czwartą osobą powinien być jej mąż, lecz zginął porażony piorunem. Ludzie z prawdziwą radością przywitali okręt i nie mogli się doczekać, by z tej wyspy po prostu uciec. 07:59 Ale nowo przybyli właściwie nie zwrócili na to uwagi. Widzieli tylko tę monumentalną latarnię, widzieli przygodę, która ich czekała. I początkowo tak rzeczywiście to wyglądało. Obaj kuzyni pilnowali, by nocami płonęły lampy na szczycie wieży, uzupełniali poziom oliwy, w dzień konserwowali, naprawiali, łowili ryby, polowali na ptaki. 08:19 Nie musieli tego robić. Magazyny na wyspie były wypełnione wszystkim, czego potrzebowali. i tym, czego oby nie potrzebowali. Natrafili nawet na trumnę z ołowianymi ciężarkami i instrukcję, co zrobić w wypadku śmierci kogoś z nich. 08:35 Nie mogli w skałach wydrążyć grobu, więc mieli z oznaczonej skały zrzucić trumnę w morską toń. Rząd brytyjski naprawdę o wszystko zadbał. Ale wracając do ich codziennego życia, kobiety przygotowywały posiłki, robiły na drutach, Próbowały wyhodować kwiaty z przywiezionych nasion. W wolnym czasie wszyscy wesoło grali w karty, inne gry, no i śpiewali przy akompaniamencie gitary. Po prostu sielanka. 08:58 Jednak to wszystko wkrótce zmieniło się w monotonię. Po sześciu miesiącach przybył statek, przywiózł nowe zaopatrzenie. Pojawiły się świeże owoce, nowe książki, gazety z wieściami z Wielkiej Brytanii. Cudowna to była odmiana od rutyny. Życie tu znów było piękne. 09:17 Ale jedynie przez chwilę. Jedna z przyjaciółek, Mabel, wkrótce zachorowała. Apteczka była świetnie wyposażona ze szczegółowymi instrukcjami, ale jednak nic nie zastąpi porady lekarskiej. 09:29 Kobieta przez trzy tygodnie nie mogła wstać z łóżka. Nic nie pomagało. Jej mąż, Steven, czuwał przy niej dzień i noc, a jej stan się pogarszał. W końcu musieli użyć tego najbardziej przerażającego wyposażenia magazynu. 09:45 W trakcie skromnej ceremonii pogrzebowej Steven ani razu nie zapłakał, ale od tego czasu stał się bardzo milczący, zamknięty w sobie, praktycznie nie reagował na słowa pocieszenia. Wszystko wykonywał mechanicznie. Widać, że coś w nim pękło. 10:00 Kolejne tygodnie jego żałoby zamiast poprawy przyniosły pogorszenie jego stanu psychicznego. Jego kuzyn John i Ann chcieli coś dla niego zrobić. W drugą miesięcznicę śmierci zerwali kwiaty, które wyhodowała Mabel i wrzucili je do morza z tej samej skały, z której wcześniej zrzucili trumnę. 10:20 No i wtedy Steven wybuchł. Zaczął oskarżać małżeństwo, że to oni są winni śmierci jego żony, że to raczej Anna zasługiwała na śmierć, że John nie powinien mieć małżonki, skoro Steven swoją stracił. Zdanie jakie padło z jego ust, rzuciłeś na nią klątwę. Teraz będziesz leżał tam, gdzie ona. 10:39 Steven rzucił się na swojego kuzyna z dziką furią. Ann próbowała pomóc mężowi, ale nic to nie dawało. Steven przestał okładać Johna dopiero wtedy, gdy opuściły go siły. 10:51 Po tej bójce pobyt tej rodziny na wyspie zmienił się w prawdziwe piekło. 11:05 Od tego czasu John i Anna bali się o swoje życie, starali się zawsze i wszędzie być we dwoje, nie spuszczać się wzajemnie z oczu, zawsze też mieli ze sobą broń, tak na wszelki wypadek. 11:15 Często widywali Stevena z długim nożem, który nieustannie ostrzył, patrząc na nich nienawistnie spod łba. Gdy oni kładli się spać, on potrafił całą noc dobijać się do ich drzwi i wykrzykiwać obelgi. 11:29 John zastanawiał się nawet, czy nie zastrzelić kuzyna, by tym samym ratować swoje życie, życie żony i ich dziecka. No właśnie, Anna zaszła w ciążę. Obawiali się, jak na to zareaguje ten oszalały z żalu Steven. 11:43 Ciąża Anny coraz bardziej utrudniała poruszanie się. W końcu musieli podjąć decyzję, że gdy John będzie wspinał się po stromych stopniach latarni, by zapalić światła, ona będzie blokowała drzwi w ich domku. 11:58 Wywiesili także na szczycie latarni flagę, która miała być takim sygnałem ostrzegawczym, wołaniem o ratunek dla przepływających okrętów. Wypatrywali ich każdego dnia. Odliczali także tygodnie do przybycia kolejnego transportu z zaopatrzeniem. 12:13 Anne zapamiętała, że w końcu Stephen ucichł. Przestał grozić małżonkom, za to całymi dniami przesiadywał na skalę zachodzącego słońca, jak nazwali skałę, z której opuścili do morza trumnę z Mabel. Ale to była tylko cisza przed burzą. 12:29 I to dosłownie. Burza rozpętała się nad Birdrock. Anna zaryglowała drzwi do ich domu. John wszedł na latarnię zapalić światła. Długo nie wracał. 12:39 Anna zaniepokojona zdecydowała się wyjrzeć z domu. Z bronią weszła do latarni, nasłuchując kroków męża na metalowych stopniach. Usłyszała najpierw szaleńczy, gniewny krzyk Stevena. Domyśliła się, że zaczaił się na jej męża na górnej platformie i zaatakował go. Później usłyszała również krzyk Johna. 13:01 Nie zważając na ciążę, z bronią gotową do strzału, Zaczęła wspinać się tak szybko, jak potrafiła po spiralnych schodach. Gdy dotarła na górę, szamotanina między kuzynami wciąż trwała. Jej mąż ciężko krwawił, ale mocno trzymał Stevena. Wycelowała broń w jego kierunku. Wówczas mężczyźni zaczęli ze sobą znowu walczyć, z nową energią. Zatoczyli się w stronę balustrady i w końcu przelecieli przez nią i zniknęli z oczu Ann. 13:29 Ona podbiegła do barierki i na skałach na dole dostrzegła dwie sylwetki. Chwilę później sztormowa fala zabrała Johna i Stevena ze sobą. Anna zemdlała. 13:40 Gdy się ocknęła była już noc, została na szczycie Dorana, przerażona śmiercią męża i świadomością, że została na wyspie Samiuteńka. Chciała w pierwszej chwili popełnić samobójstwo, skoczyć z wieży na skałę, gdzie upadli mężczyźni, no ale ostatecznie postanowiła żyć dla dziecka, które miało się wkrótce urodzić. 13:59 Każdego wieczora wspinała się też na latarnię zapalić cztery lampy oliwne. Kilka tygodni później o poranku urodziła. Kolejne noce latarnia nie świeciła. Anna nie była w stanie wspiąć się po schodach i dolać oliwy do lamp. Przepływający tym szlakiem statek w trakcie burzy rozbił się o skały. 14:20 Zrzucono szalupy, większość załogi się uratowała, ale jeden z marynarzy, który znajdował się w czasie wypadku pod pokładem, Nie zdążył do łodzi. Wskoczył do wody. By nie utonąć trzymał się drewnianego krzesła. Prąd morski zniósł go właśnie do brzegu Bersrock. Widząc latarnię uznał, że jest uratowany, ale nikt nie odpowiadał na jego wołanie. 14:40 Za to usłyszał płacz niemowlęcia. Odnalazł je w ramionach kobiety leżącej na łóżku. Zdawała się nie żyć, ale gdy do niej podszedł słabym głosem powiedziała – John – Ty żyjesz. Marynarz Allison na tej wyspie uratował swoje życie, życie Anny oraz jej dziecka. Dbał o młodą matkę, karmił ją, aż wróciła do pełni sił. Przejął także obowiązki latarnika. 15:06 Po kilku tygodniach dotarł tak wyczekiwany statek z zaopatrzeniem. To od marynarzy dowiedział się, że jego załoga dryfująca przez dwa dni na łodziach została uratowana, ale jego samego uznawali za martwego. 15:19 Kapitan statku wyznaczył dwóch marynarzy, by tymczasowo sprawowali opiekę nad latarnią morską. Kobietę z jej dzieckiem i rozbitka Allisona wzięto na pokład. 15:31 W trakcie podróży do Anglii para zbliżyła się do siebie. Allison opowiedział Ann, że sam stracił kilka lat wcześniej żonę i dziecko, to z tego powodu, z żalu po nich, zaciągnął się na okręt. Do Anglii dotarli już jako nowa rodzina. 15:49 Sceny zbrodni w RMFFM 15:56 Pytamy, dlaczego warto studiować w Bydgoszczy? 15:58 Dobra komunikacja, wszędzie blisko, zwłaszcza do Frodonu. 16:01 Jest to bardzo ładne miasto, przede wszystkim w centrum, gdzie jest bardzo dużo fajnych miejsc do spotkań ze znajomymi. 16:06 Bo są dobre ceny najmu i niskie koszty życia. 16:08 Bardzo dużo fajnych miejsc kulturowych, koncertów. 16:12 Bo jest tutaj Politechnika Bydgoska. 16:14 Bo jest tu Politechnika. Bo jest Politechnika Bydgoska. Bo jest Politechnika Bydgoska. 16:18 Politechnika Bydgoska. 16:19 No właśnie, jak Bydgoszcz, to Politechnika. 16:22 Rekrutacja trwa. Studiuj u nas. Zaginięcie trzech latarników na wyspach Flanana jest jedną z najbardziej tajemniczych historii morskich. Po ponad stu latach od tych wydarzeń wiele pytań nadal pozostaje bez odpowiedzi. 16:39 Przenosimy się do Szkocji, dokładnie na niewielką grupę skalistych wysepek Flanana położonych około 30 km na zachód od archipelagu hybrydy zewnętrzne. Miejsce to zdecydowanie nie jest celem turystycznych wycieczek, za to ma strategiczne znaczenie dla żeglugi przez Atlantyk. Przebiega tędy ważny szlak łączący Amerykę Północną i Europę. 17:01 Dlatego w 1899 roku na stromym brzegu wyspy Alienmore zbudowano latarnię morską, która miała ostrzegać o niebezpieczeństwie wystających z oceanu skał i nawigować załogi statków. W zamyśle konstruktorów latarnia miała 23 metry wysokości, biała cylindryczna wieża górowała nad okolicą. Musimy tutaj dodać, że wyspy Flanana od zawsze otaczała mgła przesądów i rytuałów. 17:31 Jednak o tej niewątpliwie pięknej budowli nie usłyszelibyśmy prawdopodobnie nigdy, gdyby nie zagadkowe wydarzenia z 1900 roku. 17:40 Dokładnie 15 grudnia jednostka Ahtor przemierzająca Atlantyk w bardzo złych warunkach pogodowych, dopływając do portu w Szkocji, nie zauważyła palącego się światła w latarni na wyspach Flanana. Trzy dni później niepokojący incydent został zgłoszony w odpowiednim urzędzie. 17:56 Ze względu na fatalne warunki statek ratowniczy Hesperus przez kilka dni nie mógł wypłynąć z portu. Do wybrzeży Flanana dotarł dopiero 26 grudnia. Wystrzelono flarę, na którą nikt nie odpowiedział. To co ratownicy zastali na miejscu było bardzo niepokojące. 18:16 Co nietypowe, żaden z trzech mężczyzn z obsługi latarni nie wyszedł im naprzeciw, tak jak nakazywał obyczaj. Z daleka dostrzegli, że na maszcie latarni morskiej nie wisiała żadna flaga. Główne drzwi wejściowe do latarni były zamknięte. 18:31 Dalsze odkrycia były jeszcze bardziej mroczne. Zegary w budynku zatrzymały się. Ewidentnie nie zostały nakręcone od kilku dni. Łóżka latarników były niezaścielone, krzesło leżało na ziemi. Na stole czekał niedokończony posiłek. Parafinowe lampy były przygotowane do działania, wyczyszczone i napełnione paliwem. Na wieszaku znajdował się tylko jeden sztormiak. 18:56 Ekipa ratownicza dokładnie przeszukała całą wyspę, jednak trzech latarników przepadło bez wieści. Co wydarzyło się na skalistej wyspie u wybrzeży Szkocji? Latarnicy uciekli przed czymś? Zostali napadnięci przez wrogą jednostkę? A może doszło tam do straszliwej zbrodni? 19:13 Trzej latarnicy – James Duckett, Thomas Marshall i Donald McArthur – zniknęli w niewyjaśnionych okolicznościach. 19:21 Analiza dziennika pracowników obsługi latarni wskazywała na ekstremalnie złe warunki pogodowe w czasie poprzedzającym zaginięcie. Potwierdzały to obserwacje ekipy ratowniczej. Rozbite skrzynie z prowiantem, powyginane, wyrwane betonowe podstawy balustrady, niszczycielska siła żywiołu musiała być potężna. 19:42 Ale tutaj pytanie, co stało się z latarnikami? Autorem pierwszej hipotezy jest James Harvey, kapitan statku ratowniczego. W telegramie z 26 grudnia napisał Biedni ludzie. Musieli zostać zrzuceni z klifów lub utonąć, próbując zabezpieczyć dźwig. 20:01 Trzy dni później rozpoczęło się oficjalne śledztwo. Ustalono, że zaginieni latarnicy pełnili służbę do 15 grudnia, czyli dnia, gdy wspomniany parowiec Ahtor jako pierwszy zauważył brak światła na wyspach Flanana. Po południu mężczyźni wyszli z wieży, aby zabezpieczyć sprzęt przed potężnym sztormem. Gigantyczna fala miała uderzyć o zbocza wyspy i zmieść obsługę latarni prosto do wzburzonego oceanu, tym samym skazując ich na pewną śmierć. 20:32 Wyniki raportu nie zamknęły jednak tematu. Nie pomogły również z rozpaczonym rodzinom latarników. Na wyspach Flanana nie odnotowano wcześniej tak wysokich kilkudziesięciometrowych fal. O tajemniczym zaginięciu pisano w gazetach, dyskutowano w barach, a to przyczyniło się do powstania wielu alternatywnych wersji wydarzeń. 20:53 Niektóre naprawdę optymistyczne. Trzej mężczyźni z wysp Flanana mieli sami uciec łodzią i rozpocząć nowe, szczęśliwsze życie gdzieś tam. Były też bardziej nadprzyrodzone hipotezy, te, które chyba lubimy najbardziej. Sprawcą zaginięcia miał być wąż morski lub demon siedmiu łowców. Kolejni latarnicy w Aylenmore donosili o dziwnych głosach na wietrze, jakby wykrzykujących imiona trzech zmarłych mężczyzn. 21:21 Klotkowano również o tajemniczych notatkach w dzienniku latarników. Miały one wskazywać na dziwne, historyczne zachowanie pracowników. Ostatni wpis brzmiał następująco. Burza się skończyła. Morze jest spokojne. Bóg jest ponad wszystkim. Jak pokazała przyszłość, cały ten wątek z dziennikiem był czystą, literacką fikcją. 21:44 Spekulowano również, że między trzema mężczyznami doszło do poważnego konfliktu. Jeden z nich, Donald McArthur, weteran wojenny, a z zamiłowania awanturnik miał ponoć trudny charakter. W efekcie jakichś nieporozumień doszło do bójki, polała się krew. A morderca wrzucił ciała do oceanu. Sam uciekł z wyspy. 22:06 Pojawiają się też plotki o skażonej żywności latarników, która miała doprowadzić do zupełnej dezorientacji pracowników, a ostatecznie do wielkiej tragedii. Ale nie znaleziono żadnych poważnych dowodów potwierdzających te sensacyjne doniesienia. Jednak według naukowców geneza tej tajemnicy jest o wiele bardziej racjonalna i przyziemna. Co stało się z trzema doświadczonymi pracownikami? 22:32 I tutaj uprzedzam, pojawi się ulubiony wątek naszych słuchaczy, wątek geologiczny. Na wyspie Eylenmore, gdzie zbudowano latarnię morską, znajdują się głębokie wąwozy w ścianach klifu. Jedna z tych potężnych szczelin zakończona jest sporą jaskinią bez stropu i w przypadku sztormu woda z wielką prędkością przedziera się przez tę przestrzeń wąską i gwałtownie spiętrza w tej otwartej przestrzeni jaskini, tworząc bardzo wysoką falę. 22:59 Prawdopodobne jest, że 15 grudnia dwóch latarników wyszło z wieży, aby zabezpieczyć sprzęt przed sztormem. Historycy wskazują, że ta ekipa jakiś czas wcześniej dostała karę finansową za utratę wyposażenia podczas burzy. Jeden z pracowników dostrzegł z latarni, że nadchodzi potężna fala. Wybiegł z budynku, aby ostrzec swoich kompanów, ale nie zdążył. Ta hipoteza tłumaczy też, dlaczego na wieszaku pozostał tylko jeden komplet 23:29 I musimy tutaj zaznaczyć, że latarnie zbudowano na klifie o wysokości aż 45 metrów nad poziomem morza. Dlatego przez wiele lat ze sporym dystansem podchodzono do możliwości wystąpienia w okolicach wysp Flanana. Fali tak zwanej wyjątkowej, nazywanej również monstrualną, która mierzy do 30 metrów wysokości. Jednak w połowie lat 90. ubiegłego wieku na platformie na Morzu Północnym odnotowano falę o wysokości ponad 25 metrów nazywaną falą Draupnera. 24:02 Co jeszcze bardziej uprawdopodobnia zupełnie racjonalną wersję wypadków na wyspie Flanana. 24:07 Pozostały jednak pytania, które czekają na odpowiedź. Dlaczego drzwi wejściowe i brama do obiektu została zamknięta? Jeśli jeden z latarników wybiegł ratować swoich kompanów, po co miałby marnować czas na zamykanie wieży? Ciał latarników nigdy nie odnaleziono. 24:25 Tajemnica zaginionych latarników odcisnęła swoje piętno również w kulturze. Na temat tych niewyjaśnionych wydarzeń powstało wiele książek, filmów, seriali. Co ciekawe, legendarny zespół Genesis, przygotowując swój pierwszy album z 1967 roku, skomponował utwór zatytułowany Tajemnica latarni morskiej na wyspie Flanana. Może zacytujmy kawałek tekstu? Mówią, że nikt stamtąd nigdy nie wrócił. Mówią, że złe duchy nawiedzają latarnię morską. 24:55 Ta pełna mroku, tajemnic i legend, historia latarni z wysp Flanana zakończyła się w 1971 roku. Wtedy wieża została w pełni zautomatyzowana. Od tego momentu co jakiś czas legendarną budowlę odwiedza wyłącznie ekipa techniczna. 25:16 Ceny zbrodni w RMF FM. 25:30 Są dni dobre, lepsze i są Allegro Days. Twoje ulubione dni na zakupy. Teraz stelaż podtynkowy Geberit Duo Fix Basic za 583 zł. Najniższa cena oferty z 30 dni przed obniżką 649 zł. Allegro Days do 13 lipca. 25:45 Pytamy, dlaczego warto studiować w Bydgoszczy? 25:48 Dobra komunikacja, wszędzie blisko, zwłaszcza do Frodonu. 25:50 Jest to bardzo ładne miasto, przede wszystkim w centrum, gdzie jest bardzo dużo fajnych miejsc do spotkań ze znajomymi. 25:55 Bo są dobre ceny najmu i niskie koszty życia. 25:58 Bardzo dużo fajnych miejsc kulturowych, koncertów. 26:01 Bo jest tutaj Politechnika Bydgoska. 26:03 Bo jest tu Politechnika. Bo jest Politechnika Bydgoska. Bo jest Politechnika Bydgoska. 26:07 Politechnika Bydgoska. 26:08 No właśnie, jak Bydgoszcz, to Politechnika. 26:12 Rekrutacja trwa. Studiuj u nas.