Θέατρο με Αγγελή Γεωργία, ραδιοφωνικά θεατρικά έργα

Η θάλασσα του Ο ’Νιλ μπαίνει στα σπίτια, ποτίζει τις αναμνήσεις, βαραίνει την ανάσα. Στα δύο μονόπρακτα, Εκεί όπου είναι ο σταυρός και Το ταξίδι για το Κάρντιφ, ο άνθρωπος αναμετριέται με όσα τον κρατούν ζωντανό και συγχρόνως τον συντρίβουν. Ένας καπετάνιος περιμένει την επιστροφή ενός χαμένου πλοίου· ένας ναύτης περιμένει τον θάνατο. Ανάμεσά τους απλώνεται η απόσταση από την ελπίδα που αιχμαλωτίζει ως την αγάπη που παραστέκεται. Στο Εκεί όπου είναι ο σταυρός, το δωμάτιο του Ησαΐα Μπάρτλετ, διαμορφωμένο σαν καμπίνα καπετάνιου, μετατρέπει την κατοικία σε αγκυροβολημένο ναυάγιο. Το Mary Allen έχει χαθεί, αλλά ο ίδιος εξακολουθεί να προσδοκά τον θησαυρό του. Ο Νατ επιδιώκει τον εγκλεισμό του πατέρα του, ενώ παραμένει δεμένος με την ίδια προσμονή. Η Σου προσπαθεί να συγκρατήσει μια οικογένεια που διαλύεται από μέσα. Το ουσιαστικό δράμα βρίσκεται στην αδυναμία του γιου να αποχωριστεί την πατρική υπόσχεση. Ο Νατ καταλαβαίνει την πλάνη, αλλά η κατανόηση δεν αρκεί για να τον ελευθερώσει. Το μίσος του περιέχει…

Το πτώμα στον Σηκουάνα και το κόκκινο αυτοκίνητο στην οθόνη απέχουν όσο δύο διαφορετικοί κόσμοι, αλλά συναντιούνται στην ίδια ανθρώπινη εκκρεμότητα: την επιθυμία της εξουσίας. Στο Ο δολοφόνος πιάστηκε στη φάκα του Ζαν Πατού και στο Το κόκκινο αυτοκίνητο του Γιάννη Μητσόπουλου, η αστυνομική αναζήτηση προσφέρεται για μια βαθύτερη ανάγνωση της βίας. Το ουσιώδες ερώτημα προηγείται της αποκάλυψης του ενόχου: πότε ο άλλος παύει να λογαριάζεται ως άνθρωπος; Στον Πατού, η ανάσυρση του νεκρού τοκογλύφου Φορμπί από τον Σηκουάνα επαναφέρει στην επιφάνεια ένα πλέγμα οικονομικής εξάρτησης και εχθρότητας. Το νερό μπορεί να παρασύρει ένα σώμα, δεν εξαλείφει όμως τις σχέσεις που το συνόδευαν. Η επαγγελματική ιδιότητα του θύματος δίνει στην έρευνα κοινωνικό βάθος: πίσω από κάθε οφειλή διακρίνεται η πιθανότητα ενός εξευτελισμού, πίσω από κάθε απαίτηση η άσκηση μιας δυσανάλογης δύναμης. Ωστόσο, η ηθική ανάγνωση οφείλει να αντισταθεί στον εύκολο συμψηφισμό. Η καταπίεση εξηγεί την έχθρα· δεν νομιμοποιεί τη δολοφονία. Ο…

Το δυσκολότερο πράγμα που μπορεί να μετακινήσει ένας άνθρωπος είναι η ίδια του η συνείδηση. Στα Φαινόμενα, ο Γκριγκόρι Γκόριν συγκεντρώνει τρεις υποψήφιους θαυματοποιούς σε ένα ξενοδοχείο της Μόσχας και αφήνει την καθημερινότητα να εξετάσει όσα υπόσχεται το ανεξήγητο. Το γέλιο προηγείται, ζωηρό και φαινομενικά ακίνδυνο. Πίσω του, όμως, πλησιάζει μια ερώτηση που κανένα επιστημονικό πιστοποιητικό δεν μπορεί να απαντήσει: πόση ανθρωπιά χωράει μέσα στην ανθρώπινη υπεροχή; Γραμμένο το 1979, το έργο ανήκει στην ύστερη σοβιετική εποχή, όταν η δημόσια γλώσσα της προόδου συνυπήρχε με τη γραφειοκρατική ακαμψία και τις στερήσεις της ιδιωτικής ζωής. Ο Γκόριν συμπυκνώνει αυτή την αντίφαση σε έναν προσωρινό χώρο διαμονής. Το ξενοδοχείο γίνεται δραματουργικά ένας προθάλαμος αναγνώρισης: οι ένοικοί του περιμένουν να μάθουν ποιοι είναι από εκείνους που διαθέτουν την αρμοδιότητα να τους ονομάσουν. Η επιστημονική επιτροπή αποκτά έτσι βάρος μεγαλύτερο από την ίδια την εξέταση. Υπόσχεται κοινωνική ύπαρξη. Ο Μιχαήλ μετακινεί…

Ο θάνατος ενός ισχυρού ανθρώπου δεν καταργεί αυτομάτως την εξουσία του. Κάποτε, μάλιστα, την απλώνει ασφυκτικότερα πάνω στους ζωντανούς, υποχρεώνοντάς τους να λογοδοτήσουν για όσα υπέμειναν, επιθύμησαν ή αποσιώπησαν. Στις Σάρκες της Ελένης Χριστοφοράτου, το πτώμα ενός καθηγητή στη σοφίτα του σπιτιού του γίνεται το σκοτεινό κέντρο μιας οικογενειακής τοιχογραφίας. Το αστυνομικό αίνιγμα αρχίζει εκεί όπου η κοινωνική ευπρέπεια αδυνατεί πλέον να συγκρατήσει τα μυστικά της. Ο Ηλίας Αβραμίδης, άνθρωπος ηλικιωμένος, εύπορος, περιβεβλημένος με ακαδημαϊκό κύρος, βρίσκεται δολοφονημένος στο γραφείο του. Η οικιακή βοηθός Άντρια Ιβάνοβνα ανακοινώνει τον θάνατο χωρίς θρηνητικές εξάρσεις. Αυτή η ψυχραιμία προσφέρει ήδη ένα εύστοχο δραματουργικό ερέθισμα: πόσο αξιόπιστα είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα του πένθους; Η απουσία κραυγής δεν αποδεικνύει αναλγησία, όπως η επίδειξη συντριβής δεν εγγυάται αγάπη. Πριν ακόμη αρχίσουν οι ανακρίσεις, η πρώτη παγίδα έχει στηθεί για την κρίση μας. Γύρω από τον νεκρό συγκεντρώνεται ένας…

Η καλοσύνη μπορεί να γίνει ύποπτη όταν συναντά ανθρώπους μαθημένους να πληρώνουν κάθε τρυφερότητα. Στη Μαριμπέλ και η παράξενη οικογένεια, ο Μιγκέλ Μιούρα στήνει μια κωμωδία όπου η ευγένεια προκαλεί μεγαλύτερη αναστάτωση από την προσβολή. Μια γυναίκα προετοιμασμένη να υπερασπιστεί τον εαυτό της βρίσκεται ξαφνικά χωρίς αντίπαλο. Κι εκεί αρχίζει η αληθινή της περιπέτεια. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στη Μαδρίτη το 1959 και συνδέθηκε με το Εθνικό Βραβείο Θεάτρου του συγγραφέα. Στην Ισπανία του Φράνκο, όπου η δημόσια ηθική περιφρουρούσε αυστηρά την οικογενειακή ευπρέπεια, η είσοδος μιας πόρνης στο αστικό σαλόνι αποκτούσε ιδιαίτερη αιχμή. Ο Μιούρα μεταφέρει τη σύγκρουση στο πεδίο της φιλοξενίας: ποιον δεχόμαστε στο σπίτι μας και πόσα απαιτούμε να αποκηρύξει για να καθίσει δίπλα μας; Ο Μαρσελίνο, συνεσταλμένος επαρχιώτης και ιδιοκτήτης σοκολατοποιίας, γνωρίζει τη Μαριμπέλ και την παρουσιάζει στη μητέρα και στη θεία του ως υποψήφια σύζυγο. Εκείνη αναγνωρίζει αρχικά έναν πελάτη· εκείνος βλέπει μια σύντροφο. Η…

Το πιο ασφυκτικό χρέος δεν καταγράφεται πάντοτε σε λογιστικά βιβλία. Μπορεί να εγκαθίσταται στη συνείδηση, να απαιτεί καθημερινή υποταγή και να αποκαλείται ευγνωμοσύνη. Στη Μια Περίεργη Εξαφάνιση, ο Ζωρζ Νεβέ τοποθετεί την καλοσύνη στο εδώλιο, εξετάζοντας τη στιγμή που το απλωμένο χέρι αρχίζει να καθορίζει τη ζωή εκείνου που το χρειάστηκε. Στην ευυπόληπτη πανσιόν του Μπουζιβάλ, η Πρωτοχρονιά ξημερώνει με έναν ένοικο λιγότερο. Ο κύριος Φλεριό, ηλικιωμένος και υποδειγματικά φιλάνθρωπος, έχει εξαφανιστεί. Ο επιθεωρητής που αναλαμβάνει την υπόθεση συναντά αρχικά μια αξιοθαύμαστη ομοφωνία: ο αγνοούμενος πλήρωνε ενοίκια, αγόραζε φάρμακα, ανακούφιζε στερήσεις. Ωστόσο, αυτή η σχεδόν τελετουργική αγιοποίησή του γίνεται η πρώτη εστία δυσφορίας. Όταν όλοι επαναλαμβάνουν πόσο καλός ήταν κάποιος, ο δραματουργός μάς καλεί να ακούσουμε όσα δυσκολεύονται να ομολογήσουν. Η αστυνομική έρευνα προσφέρει το δραματουργικό πλαίσιο για μια βαθύτερη εξέταση της εξάρτησης. Κάθε κατάθεση μεταβάλλει αναδρομικά τη σημασία μιας…

Ο διάβολος γέρασε· η ανθρώπινη δίψα όχι. Στον δικό του Φάουστ, ο Πολ Βαλερί μεταφέρει το δράμα από την εξαγορά της ψυχής στην αδυναμία της συνείδησης να αρκεστεί στον εαυτό της. Το τρομερό εδώ δεν είναι ότι ο άνθρωπος παραδίδεται στον πειρασμό, αλλά ότι μπορεί να γνωρίζει τα πάντα και να έχει ξεχάσει πώς να ζει. Η σκέψη ανεβαίνει στη σκηνή και συναντά εκείνο που δεν υπακούει στα επιχειρήματά της: την επιθυμία. Αρχισμένο το 1940, μέσα στην ευρωπαϊκή κατάρρευση, το Mon Faust αποτελείται από δύο ημιτελή δραματικά μέρη: τη Lust ή Η δεσποινίς από κρύσταλλο και τον Μοναχικό ή Οι κατάρες του σύμπαντος. Δεν συνεχίζει απλώς τον Γκαίτε. Διεκδικεί έναν προσωπικό Φάουστ, όπου η φιλοδοξία της καθολικής γνώσης αναμετριέται με την κόπωση του πολιτισμού. Το ανολοκλήρωτο είναι πραγματικό γνώρισμα της σύνθεσης· στην ανάγνωση, όμως, αποκτά και δραματική σημασία: καμία τελική απάντηση δεν σφραγίζει τη διαμάχη. Στη Lust, ο Φάουστ υπαγορεύει στη νεαρή γραμματέα του ένα έργο που φιλοδοξεί να συγκεντρώσει την ύπαρξη και τη σκέψη…

Ένα γράμμα ξεχασμένο, ένας φάκελος με πέντε κουκούτσια: τόσο λίγο υλικό χρειάζεται για να καταρρεύσει η ανθρώπινη ασφάλεια. Στο Χαμένο γράμμα του Πολ Βάντενμπεργκ και στα Πέντε κουκούτσια πορτοκαλιού του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, η αλληλογραφία παύει να μεταφέρει απλώς ειδήσεις. Μεταφέρει την απαίτηση ενός παρελθόντος που δεν δέχεται να παραμείνει θαμμένο. Το πρώτο έργο οδηγεί στη δίκη της συνείδησης· το δεύτερο, στην οδυνηρή αναμέτρηση της ευφυΐας με την καθυστερημένη δράση. Στο Χαμένο γράμμα, ο διακεκριμένος νομικός Πιερ Μάρτι επιστρέφει στην οικογενειακή εστία έχοντας αποτύχει να αποτρέψει την καταδίκη μιας γυναίκας για φόνο. Η επαγγελματική ήττα έχει ήδη κλονίσει την αυτοπεποίθησή του. Η εμφάνιση μιας ξεχασμένης επιστολής μεταφέρει τώρα την ανάκριση στο ίδιο του το σπίτι. Εκείνος που συνήθισε να υπερασπίζεται άλλους καλείται να εξετάσει τις δικές του παραλείψεις. Η δραματουργική δύναμη του Βάντενμπεργκ βρίσκεται στη μεταβολή της θέσης του ήρωα. Ο Πιερ διαθέτει τη γλώσσα του νόμου, αλλά δυσκολεύεται να…

Ο πιο ανελέητος ανακριτής κατοικεί συχνά μέσα στον φοβισμένο άνθρωπο. Στον Λαβύρινθο του Αλφρέντο Μπαλντούτσι, δύο άγνωστοι συναντιούνται σε μια αποθήκη και, προτού προλάβουν να γνωριστούν, αρχίζουν να δικάζουν ο ένας τον άλλον. Οι λέξεις τους στήνουν κατηγορητήρια, επινοούν κίνητρα, μετατρέπουν την πιθανότητα σε απειλή. Κάθε απάντηση, αντί να ανοίγει μια έξοδο, προσθέτει ακόμη έναν διάδρομο στην αγωνία. Η σκηνική οικονομία είναι αυστηρή: παρατημένα αντικείμενα, ένα τραπέζι, καρέκλες, σιδηροδρομικές γραμμές έξω από το παράθυρο. Ο χώρος προορίζεται για προσωρινή παραμονή, όμως αποκτά το βάρος μιας ολόκληρης ζωής που αδυνατεί να προχωρήσει. Η εγκατάλειψη των πραγμάτων υποβάλλει την εγκατάλειψη των ανθρώπων. Και η γειτονική γραμμή υπόσχεται διαρκώς μετακίνηση, ενώ εκείνοι καθηλώνονται στις ερμηνείες τους. Η έξοδος βρίσκεται κοντά· η δυνατότητα να τη χρησιμοποιήσουν απομακρύνεται. Η Εύα και ο Σιγκ συγκροτούν ένα ζεύγος ασταθούς εξουσίας. Εκείνος αναζητεί νερό για το αυτοκίνητό του μέσα στον καύσωνα, εκείνη…

Ένα ζεστό αυγουστιάτικο απόγευμα, δύο άνδρες σκύβουν πάνω από ένα τάβλι και επιχειρούν να ξαναμοιράσουν τη ζωή τους. Τα πούλια μετακινούνται ευκολότερα από την κοινωνική τους θέση, όμως η γλώσσα τους έχει ήδη κατακτήσει περιουσίες. Στο Τάβλι, ο Δημήτρης Κεχαΐδης συλλαμβάνει τη στιγμή όπου η ανάγκη γεννά το όνειρο και το όνειρο αρχίζει να διαπραγματεύεται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο Φώντας και ο Κόλιας, φίλοι και κουνιάδοι, επιστρέφουν μετά τη μεσημεριανή ανάπαυση στην τελετουργία του καφέ, της παρτίδας, της κουβέντας. Μέσα στην απογευματινή ακινησία, ο Φώντας ξετυλίγει ακόμη ένα σχέδιο πλουτισμού. Ο Κόλιας δυσπιστεί, αντιλέγει, παρασύρεται. Η εξωτερική δράση παραμένει περιορισμένη, αλλά η μεταξύ τους διαπραγμάτευση αποκτά σφοδρότητα σχεδόν πολεμική: κάθε επιχείρημα διεκδικεί έδαφος, κάθε υπόσχεση ζητά να παραμερίσει έναν ενδοιασμό. Πρωτοπαρουσιασμένο στο Θέατρο Τέχνης τον Φεβρουάριο του 1972, μέσα στη δικτατορία, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, με τον Νικήτα Τσακίρογλου και τον Γιάννη Μόρτζο, το έργο φωτίζει…

Το ακριβότερο κόσμημα μπορεί να βρίσκεται στο χέρι ενός νεκρού και η μεγαλύτερη απάτη να κυκλοφορεί ανενόχλητη στα σαλόνια. Στο «Τετράγωνο σμαράγδι», ο Έντγκαρ Ουάλλας μετατρέπει τη λάμψη της κοινωνικής επιτυχίας σε ύποπτο τεκμήριο. Το Λονδίνο του είναι μια σκηνή όπου οι άνθρωποι υποδύονται την αθωότητα ώσπου μια ασήμαντη λεπτομέρεια να προδώσει ολόκληρο τον ρόλο. Δημοσιευμένο το 1926, το μυθιστόρημα συνδέει την περιπέτεια ενός αποφυλακισμένου με έναν φόνο και μια αλυσίδα εκβιασμών. Ο Πίτερ Ντόλις επιστρέφει από τη φυλακή στιγματισμένος για πλαστογραφία. Η Λέσλι Μον, βοηθός του αρχιεπιθεωρητή Κόλντγουελ, έχει ήδη αρχίσει να ξετυλίγει την υπόθεση χάρη σε ένα βιβλίο ποιημάτων που ανακάλυψε στην επαρχία. Όταν ο μπάτλερ Ντρούζ βρίσκεται νεκρός με ένα τετράγωνο σμαράγδι στο χέρι, η έρευνα διαπερνά αριστοκρατικές κατοικίες και φτωχικά καταλύματα. Οι κοινωνικές αποστάσεις παραμένουν τεράστιες. Οι διαδρομές της συνενοχής αποδεικνύονται συντομότατες. Η δύναμη του Ουάλλας βρίσκεται στην ανατροπή της ίδιας της…

Η ηλεκτρική καρέκλα περιμένει, αλλά το εμπόριο έχει ακόμη δουλειές. Ένας μελλοθάνατος μπορεί να αποδειχθεί πολυτιμότερος ζωντανός, αρκεί να παραδίδει εγκαίρως το επόμενο κεφάλαιο. Στον «Διάσημο 702» του Αλεξάνδρου Μιροντάν, η αναστολή της εκτέλεσης αποκτά τη μορφή εκδοτικού συμβολαίου. Κι έτσι αρχίζει μια κωμωδία που κάνει το γέλιο να αισθάνεται συνένοχο. Ο Σάντμαν περιμένει τον θάνατο όταν ένας εκδότης ανακαλύπτει στην καταδίκη του μια θαυμάσια επιχειρηματική ευκαιρία. Τα απομνημονεύματα ενός γκάνγκστερ υπόσχονται πωλήσεις· η επικείμενη εκτέλεσή του εγγυάται δημοσιότητα. Η συμφωνία φαίνεται σωτήρια: εκείνος θα γράφει κι ο εκδοτικός μηχανισμός θα εξασφαλίζει χρόνο. Μόνο που ο χρόνος αυτός δεν του ανήκει. Είναι προκαταβολή έναντι μελλοντικών εισπράξεων. Το κελί μετατρέπεται σε εργαστήριο παραγωγής συγκίνησης και ο άνθρωπος σε περιζήτητη πρώτη ύλη. Ο αριθμός του τίτλου συμπυκνώνει ολόκληρη τη σάτιρα. Η φυλακή αφαιρεί το όνομα για να καταχωρίσει έναν κρατούμενο· η διαφήμιση διατηρεί τον αριθμό για να…

Μια γυναίκα ζητά να ξαναγεννηθεί και οι άλλοι απαιτούν να αναγνωρίσουν επάνω της το παρελθόν τους. Της προσφέρουν ένα όνομα, ένα σπίτι, έναν σύζυγο· μαζί τους, όμως, παραδίδουν και τις προδιαγραφές της ύπαρξής της. Στο «Όπως με ποθείς» ο Λουίτζι Πιραντέλλο μετατρέπει το αίνιγμα μιας ταυτότητας σε ανελέητη εξέταση της αγάπης. Πόσο άνθρωπο αντέχουμε να δούμε στον άλλον όταν παύει να επιβεβαιώνει την επιθυμία μας; Η Άγνωστη ζει στο Βερολίνο, ανάμεσα στη νυχτερινή διασκέδαση, στο ποτό και στην εξουθενωτική συνύπαρξη με τον συγγραφέα Καρλ Σάλτερ. Ο Μπόφι αναγνωρίζει στο πρόσωπό της τη Λουτσία, τη χαμένη σύζυγο του Μπρούνο Πιέρι. Εκείνη ακολουθεί την υπόσχεση μιας άλλης ζωής στην Ιταλία. Η μετακίνησή της έχει τη δραματική ορμή μιας φυγής από τον ίδιο της τον εαυτό: προτιμά το ενδεχόμενο μιας ξένης ιστορίας από τη βεβαιότητα της καθημερινής της ταπείνωσης. Εδώ βρίσκεται η ψυχολογική τόλμη του έργου. Η ηρωίδα επιθυμεί να υπάρξει μέσα σε μια σχέση που θα της επιστρέψει συνοχή και αξιοπρέπεια. Η προθυμία της να γίνει…

Ο έρωτας ζητά την αιωνιότητα, αλλά δοκιμάζεται στην ευθύνη μιας επόμενης ημέρας. Στη «Στέλλα» ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε φέρνει δύο εγκαταλειμμένες γυναίκες μπροστά στον ίδιο άνδρα και αφήνει την οδύνη τους να διαψεύσει τη βολική αριθμητική της αντιζηλίας. Το σκάνδαλο αρχίζει όταν εκείνες αναγνωρίζουν η μία στην άλλη έναν άνθρωπο που υποφέρει. Και η τραγωδία θεριεύει όταν αυτή η αναγνώριση αποδεικνύεται ανίσχυρη να προλάβει την καταστροφή. Η Σεσίλια, σύζυγος του Φερνάντο, φτάνει με την κόρη τους, τη Λούσι, στον τόπο όπου ζει η Στέλλα, επίσης εγκαταλειμμένη από εκείνον. Πριν αποκαλυφθεί ο κοινός δεσμός, οι γυναίκες πλησιάζουν μέσα από την εμπειρία της απουσίας. Η δραματουργική ευστοχία βρίσκεται ακριβώς εδώ: ο Γκαίτε οικοδομεί πρώτα τη συμπάθεια και κατόπιν αποκαλύπτει την αιτία που θα μπορούσε να τη συντρίψει. Έτσι η επιστροφή του Φερνάντο δοκιμάζει μια ήδη γεννημένη ανθρώπινη συγγένεια. Ο Φερνάντο αγαπά, συγκινείται, μεταμελείται. Ωστόσο η συναισθηματική του ένταση δεν παράγει σταθερότητα. Κάθε παρουσία…

Η πιο επικίνδυνη στιγμή για έναν δημιουργό έρχεται όταν κάποιος αποφασίζει να μετατρέψει τη φαντασία του σε πραγματικότητα. Στο «Ένα σωτήριο τηλεφώνημα» του Κλοντ Φορτούνο, η ευγένεια μιας επίσκεψης γίνεται σταδιακά τελετουργία απειλής. Ένας συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών ανακαλύπτει πως η απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο που επινοεί τον φόνο και στον άνθρωπο που κινδυνεύει να δολοφονηθεί μετριέται σε λίγες προτάσεις. Κι ένα οικείο δωμάτιο αποκτά την ασφυκτική στενότητα μιας παγίδας. Ο Πασκάλ Ανσέλο δέχεται έναν άγνωστο που παρουσιάζεται ως θαυμαστής και επίδοξος ομότεχνός του. Η συζήτηση για τη συγγραφική τέχνη προσφέρει στον επισκέπτη το ιδανικό πρόσχημα: μπορεί να μιλά για εγκλήματα χωρίς αμέσως να προκαλεί συναγερμό. Όταν αποκαλύπτει ότι σχεδιάζει να σκοτώσει τον οικοδεσπότη του, όσα προηγήθηκαν αποκτούν αναδρομικά άλλο βάρος. Ο θαυμασμός γίνεται μέσο πρόσβασης και η φιλοξενία ακούσια παραχώρηση εδάφους. Η δραματουργική ευστοχία βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη βαθμιαία δηλητηρίαση της συνηθισμένης συνομιλίας.…

Δύο κρεβάτια μέσα στο λευκό. Δύο άνθρωποι που μοιράζονται έναν χώρο χωρίς να μπορούν να κατοικήσουν ο ένας στην αγωνία του άλλου. Στον «Ερυθρό σταυρό», ο Σαμ Σέπαρντ μετατρέπει την καθημερινή συνομιλία σε επικίνδυνη τελετουργία: η λέξη εισχωρεί στο σώμα και η φαντασία αποκτά τη σκληρότητα ενός πραγματικού τραύματος. Η Κάρολ αισθάνεται άρρωστη. Μιλώντας για μια φανταστική κατάβαση στα Βραχώδη Όρη, βλέπει το κεφάλι της να αποχωρίζεται το σώμα και να προκαλεί μια φονική χιονοστιβάδα. Η εικόνα συνενώνει δύο τρόμους: την απώλεια του εαυτού και την ανεξέλεγκτη καταστροφή των άλλων. Η προσωπική δυσφορία διογκώνεται ώσπου καταπίνει τον κόσμο. Στη συνείδησή της, ακόμη και η απόδραση στη φύση μετατρέπεται σε καταδίκη. Όταν εκείνη αποχωρεί, ο Τζιμ παραδίδεται στη φαγούρα του. Οι ψείρες εγκαθιστούν μέσα στην αποστειρωμένη τάξη την πιο ταπεινωτική υπενθύμιση της σωματικότητας. Το σώμα αντιστέκεται στην καθαρή εικόνα που επιθυμούμε να προβάλλουμε. Πίσω από την κωμική αμηχανία του ξυσίματος αναδύεται ένας άνθρωπος που…

00:00 Πρόλογος 01:10 Η διπλή σκευωρία 26:57 Ο Ένοχος Με Τα Καθαρά Χέρια 53:22 Λάδι στη φωτιά 1:21 επίλογος Το έγκλημα αρχίζει συχνά πριν παραβιαστεί ο νόμος: τη στιγμή που ένας άνθρωπος υπολογίζει πόσο θα ωφεληθεί από την καταστροφή κάποιου άλλου. Στη «Διπλή Σκευωρία», στον «Ένοχο Με Τα Καθαρά Χέρια» και στο «Λάδι στη φωτιά», ο Φιλίπ Λεβίν τοποθετεί αυτόν τον υπολογισμό μέσα στην καθημερινότητα. Ένας γάμος, ένα χρεωμένο θέατρο, ένα σπίτι με ενοικιαζόμενα δωμάτια μετατρέπονται σε πεδία ηθικής δοκιμασίας. Το μυστήριο αποκτά βάρος επειδή προηγείται μια αναγνωρίσιμη ανθρώπινη συναλλαγή. Στη «Διπλή Σκευωρία», ο γάμος του Γουόλτερ Κλίφορντ με την Έμμα έχει ήδη υποθηκευτεί στην οικονομική σκοπιμότητα. Εκείνος βρήκε στον πλούτο της κοινωνική ασφάλεια· τώρα που τα χρήματα λιγοστεύουν, αποκαλύπτεται η επισφάλεια μιας σχέσης στηριγμένης στο όφελος. Η αμοιβαία ασφάλιση ζωής, ύψους δεκαπέντε χιλιάδων λιρών, εισάγει μια τρομακτική αριθμητική: ο θάνατος του συντρόφου αποκτά συγκεκριμένη χρηματική αξία. Η προστασία γίνεται…

Η Έλινορ Καρλάιλ βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κατηγορία που μπορεί να της στοιχίσει τη ζωή: τη δολοφονία της Μαίρης Τζέραρντ, της νεαρής γυναίκας που κέρδισε την καρδιά του αρραβωνιαστικού της. Όλα μοιάζουν να συνηγορούν εναντίον της. Υπάρχει ζήλια, υπάρχει ευκαιρία και υπάρχουν περιστατικά που επιτρέπουν στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μια φαινομενικά αδιάσειστη εκδοχή του εγκλήματος. Η ιστορία επιστρέφει στα γεγονότα που προηγήθηκαν. Ένα ανώνυμο γράμμα προειδοποιεί την Έλινορ ότι κάποιος επιχειρεί να επηρεάσει την πλούσια θεία της, Λόρα Βέλμαν, απειλώντας τις κληρονομικές προσδοκίες της οικογένειας. Η Έλινορ και ο αρραβωνιαστικός της, Ρόντυ, επισκέπτονται την ηλικιωμένη γυναίκα. Εκεί συναντούν τη Μαίρη, την οποία η θεία προστατεύει και έχει βοηθήσει να μορφωθεί. Η παρουσία της διαταράσσει αμέσως την εύθραυστη ισορροπία των σχέσεων. Ο Ρόντυ γοητεύεται από τη Μαίρη και η Έλινορ βλέπει το κοινό τους μέλλον να καταρρέει. Περήφανη και συγκρατημένη, δυσκολεύεται να εκφράσει το βάθος της οδύνης της. Η…

Η κορυφή μπορεί να γίνει ο πιο έρημος τόπος του ανθρώπου. Στο «Φασγά» ο νεαρός Καζαντζάκης οδηγεί έναν δημιουργό προς τη δόξα και συγχρόνως προς την εσωτερική ερήμωση. Ο βιβλικός τόπος απ’ όπου ο Μωυσής αντικρίζει τη Γη της Επαγγελίας χωρίς να την κατακτήσει γίνεται σύμβολο μιας εκπλήρωσης που διαρκώς απομακρύνεται. Το τραγικό ερώτημα γεννιέται αμέσως: ποια νίκη αξίζει όταν, για να την αποκτήσουμε, έχουμε εγκαταλείψει όσους μας χρειάζονται; Γραμμένο το 1907, το τρίπρακτο δράμα ανήκει στην πρώιμη δημιουργική αναμέτρηση του Καζαντζάκη με τον έρωτα, τη φιλοδοξία και την ηθική ευθύνη. Μέρος της τρίτης πράξης δημοσιεύτηκε στην «Πινακοθήκη» τον Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς. Η μεταγενέστερη υποβολή του στον Παντελίδειο διαγωνισμό τοποθετεί το έργο μέσα στους θεσμούς μιας εποχής που ζητούσε από το θέατρο να διαχειριστεί τις επικίνδυνες αντιφάσεις της κοινωνικής ζωής. Εδώ η οικογένεια, η επιθυμία και η δημιουργική αυτονομία συγκρούονται χωρίς ασφαλή διαιτητή. Ο Λώρης, γιατρός και θεατρικός συγγραφέας, εγκαταλείπει τη…

Τεκμηρίωση του ιστορικού πλαισίου: η νουβέλα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 1947. Ένας νεκρός εμφανίζεται ανάμεσα στους θεατές μιας επίδειξης μόδας. Η Σίνθια αναγνωρίζει τον θείο της και μαζί του βλέπει να καταρρέει ένας ολόκληρος χρόνος πένθους. Το τρομακτικό δεν είναι ότι ένας άνθρωπος επιστρέφει από τον θάνατο. Είναι ότι οι ζωντανοί καλούνται να λογοδοτήσουν για όσα θεώρησαν οριστικά θαμμένα. Στον «Ζωντανό», ο Ρεξ Στάουτ μετατρέπει μια απίθανη αναγνώριση σε δοκιμασία της ανθρώπινης αξιοπιστίας. Ο Πωλ Νίντερ, σχεδιαστής μόδας που θεωρούνταν αυτόχειρας, γίνεται ξανά παρουσία μέσα σε έναν κόσμο που είχε ήδη τακτοποιήσει την απουσία του. Η ανιψιά του προσφεύγει στον Νίρο Γουόλφ. Όμως η αναζήτηση ενός ανθρώπου εξελίσσεται σε έρευνα εγκλήματος και κάθε απάντηση υποχρεώνει τους εμπλεκομένους να αναμετρηθούν με όσα απέκρυψαν. Ο Γουόλφ αντιτάσσει στην αναστάτωση την πειθαρχία της σκέψης. Η ακινησία του δεν δηλώνει αδιαφορία· αποτελεί άρνηση να παρασυρθεί από την πρώτη πειστική εξήγηση. Ο Άρτσι Γκούντγουιν, αφηγητής…

Καλωσόρισες στην κόλαση, γλυκιά μου του Βασίλη Δανέλλη και Ακόμα κι οι φίλοι σκοτώνουν του Γιάννη Ράγκου 00:00 Πρόλογος 01:25 Ακόμα κι οι φίλοι σκοτώνουν του Γιάννη Ράγκου 28:15 Καλωσόρισες στην κόλαση, γλυκιά μου του Βασίλη Δανέλλη 1:15 Επίλογος Η κόλαση αρχίζει όταν ο άλλος παύει να είναι άνθρωπος και γίνεται ευκαιρία. Ένα βλέμμα υπόσχεται έρωτα, μια φιλική κουβέντα προσφέρει ασφάλεια και πίσω από τις λέξεις καταστρώνεται ο λογαριασμός. Στο «Καλωσόρισες στην κόλαση, γλυκιά μου» του Βασίλη Δανέλλη και στο «Ακόμα κι οι φίλοι σκοτώνουν» του Γιάννη Ράγκου, το αστυνομικό ενδιαφέρον γεννιέται μέσα στην οικειότητα. Εκεί όπου χαμηλώνουμε την άμυνά μας, επειδή πιστεύουμε πως κάποιος μας επιθυμεί ή μας νοιάζεται. Στην ιστορία του Δανέλλη, η Αλεξάνδρα εργάζεται στην υποδοχή ενός μαγαζιού και βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ερωτικής διεκδίκησης. Ο επιχειρηματίας Δημήτρης Σίμογλου και ο συνεσταλμένος Μάριος συγκρούονται για την εύνοιά της. Ωστόσο, η φαινομενικά γνώριμη γεωμετρία του τριγώνου αποκτά διαφορετικό βάρος όταν…

🎭 Μπάαλ του Μπέρτολτ Μπρέχτ: Το ταλέντο δεν αθωώνει τη σκληρότητα Ο Μπάαλ διψά για τη ζωή σαν να θέλει να την καταπιεί ολόκληρη. Ποίηση, σώματα, κρασί και ουρανός γίνονται τροφή μιας επιθυμίας που αρνείται κάθε όριο. Ο Μπέρτολτ Μπρέχτ αφήνει αυτόν τον προκλητικό ποιητή να μας γοητεύσει, δίχως να μας επιτρέπει να ξεχάσουμε όσους πληρώνουν τη γοητεία του. Κι εκεί αρχίζει η πραγματική δοκιμασία του έργου: στη στιγμή που ο θαυμασμός μας χρειάζεται να λογοδοτήσει. Γραμμένος αρχικά το 1918, όταν ο Μπρέχτ ήταν μόλις είκοσι ετών, ο «Μπάαλ» γεννήθηκε ως αντίλογος στον «Μοναχικό» του Χανς Γιοστ και στη δραματική εξιδανίκευση του ποιητή Γκράμπε. Η χρονολογία 1922 αφορά μεταγενέστερη εκδοχή του. Η διάκριση έχει σημασία: εδώ συναντούμε έναν νεαρό συγγραφέα που ήδη δυσπιστεί απέναντι στο φωτοστέφανο της ιδιοφυΐας και αρνείται να θεωρήσει την αντικοινωνική συμπεριφορά απόδειξη πνευματικής ανωτερότητας. Η αστική κοινωνία υποδέχεται τον Μπάαλ ως αξιοπερίεργο ταλέντο, πρόθυμη να στεγάσει την ποίησή του όσο μπορεί να ελέγχει…

Η σκανδάλη πατιέται σε μια στιγμή· το νόημα του πυροβολισμού δικάζεται για πάντα. Στα «Βρώμικα χέρια», ο Ζαν Πολ Σαρτρ στήνει μια αναμέτρηση ανάμεσα στην ανάγκη να αλλάξει ο κόσμος και στην επιθυμία να παραμείνει άσπιλος εκείνος που τον αλλάζει. Η πολιτική εισβάλλει στην κρεβατοκάμαρα και η πληγωμένη επιθυμία επιστρέφει οπλισμένη στην Ιστορία. Κανείς δεν βγαίνει αθώος από αυτή τη συνάντηση. Το έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1948, μεταφέρει τη δράση στη φανταστική Ιλλυρία, μέσα στη δίνη του πολέμου. Η αφήγηση ξεκινά το 1945, όταν ο Ούγκο επιστρέφει από τη φυλακή, και ανασυνθέτει τη δολοφονία που διέπραξε δύο χρόνια νωρίτερα. Αυτή η δραματουργική επιστροφή μετατρέπει τη σκηνή σε άτυπο δικαστήριο: δεν εξετάζεται μόνο τι συνέβη, αλλά ποιος δικαιούται να ορίσει τη σημασία του. Ο νεαρός διανοούμενος εγκαταλείπει την αστική καταγωγή του και προσχωρεί στο επαναστατικό κόμμα, αναζητώντας μια ζωή που να δικαιολογεί την ύπαρξή του. Η αποστολή να δολοφονήσει τον Χέντερερ υπόσχεται κάτι περισσότερο από κομματική…

Μια γυναίκα αποφασίζει να γίνει μνημείο πριν προλάβει να ζήσει. Δίπλα στη σαρκοφάγο του ηλικιωμένου συζύγου της, ετοιμάζει τον δικό της θάνατο σαν ύστατη δημόσια εμφάνιση. Ο Ζαν Κοκτώ εισάγει σε αυτή την επιβλητική σκηνοθεσία μια παραφωνία: έναν νέο άνδρα. Και ξαφνικά, η αθανασία της αρετής δυσκολεύεται να συναγωνιστεί τη ζεστασιά ενός ζωντανού σώματος. Γραμμένο το 1936 για την Αρλετί και παρουσιασμένο στο παρισινό μιούζικ χολ A.B.C., το «Σχολείο για χήρες» αντλεί την αφετηρία του από τη «Χήρα της Εφέσου» του Πετρώνιου. Ο Κοκτώ επέμενε ότι η μικρή αυτή φάρσα στηριζόταν στην κίνησή της: η επιβράδυνση θα κατέστρεφε τον μηχανισμό της. Πρόκειται για ουσιώδη δραματουργική παρατήρηση. Εδώ, η σκέψη γεννιέται από την ταχύτητα με την οποία η ανθρώπινη φύση διαψεύδει τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της. Η νεαρή χήρα έχει κλειστεί στον νεκρικό χώρο μαζί με την παραμάνα της, αποφασισμένη να πεθάνει κοντά στον σύζυγό της. Η παρουσία ενός ντροπαλού, ελκυστικού φύλακα προσφέρει στην πρακτική συνοδό το μέσο για να ανατρέψει…

Ο Ηρακλής Πουαρό, που αντιμετωπίζει το έγκλημα με ατάραχη αυτοπεποίθηση, φοβάται την οδοντιατρική καρέκλα. Η Αγκάθα Κρίστι ξεκινά από αυτή τη μικρή ανθρώπινη ήττα για να μας οδηγήσει σε μια πολύ μεγαλύτερη δοκιμασία της συνείδησης. Ένας οδοντίατρος βρίσκεται νεκρός και η καθημερινή τάξη αποκτά ξαφνικά την όψη επιμελημένης σκηνοθεσίας. Στο «Μια σφαίρα στο κρανίο», η έρευνα αναζητεί τον ένοχο ενώ συγχρόνως εξετάζει ποιος δικαιούται να ορίζει την αξία μιας ανθρώπινης ζωής. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε στην Αγγλία το 1940 ως “One, Two, Buckle My Shoe”. Η παιδική αρίθμηση που οργανώνει τα κεφάλαιά του δημιουργεί μια σχεδόν ανατριχιαστική αντίστιξη: ο γνώριμος ρυθμός της αθωότητας συνοδεύει την προοδευτική αποκάλυψη μιας ενήλικης αγριότητας. Η Κρίστι χρησιμοποιεί το τραγουδάκι ως μορφικό σκελετό και ως ειρωνικό υπόστρωμα. Καθώς οι αριθμοί προχωρούν, η βεβαιότητα υποχωρεί. Ο κόσμος εξακολουθεί να μετρά κανονικά ενώ οι άνθρωποί του χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Ο θάνατος του Χένρι Μόρλεϋ φαίνεται αρχικά να…

Η γκιλοτίνα περιμένει έναν άνθρωπο και η δικαιοσύνη θεωρεί πως έχει τελειώσει τη δουλειά της. Μόνο ο Μεγκρέ επιμένει να κοιτάζει εκεί όπου οι άλλοι έχουν ήδη κλείσει τον φάκελο. Στο «Το Κεφάλι Ενός Ανθρώπου» του Ζωρζ Σιμενόν, το αστυνομικό αίνιγμα αποκτά τη δραματική πυκνότητα μιας αναμέτρησης ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και στην αλαζονεία της βεβαιότητας. Το τρομακτικό ερώτημα προηγείται της αποκάλυψης του δολοφόνου: πόσο εύκολα μπορεί ένας άνθρωπος να καταδικαστεί επειδή κανείς δεν προσπάθησε να τον καταλάβει; Η ιστορία, με λογοτεχνική αφετηρία το μυθιστόρημα του 1931, ξεκινά από μια ετυμηγορία που απειλεί να γίνει αμετάκλητη. Ο Ζοζέφ Εέρν έχει καταδικαστεί για τη δολοφονία μιας εύπορης Αμερικανίδας και της υπηρέτριάς της στο Σεν Κλου. Τα ίχνη του στον τόπο του εγκλήματος συγκροτούν μια πειστική κατηγορία. Ο Μεγκρέ, ωστόσο, αμφιβάλλει και οργανώνει την απόδρασή του, αναλαμβάνοντας το βάρος μιας έρευνας που διακινδυνεύει τη θέση του για να προλάβει έναν θάνατο. Η καταδίωξη γίνεται έτσι ταυτόχρονα αγώνας…

Η φωτιά αρχίζει συχνά πολύ πριν εμφανιστεί η πρώτη φλόγα. Ανάβει μέσα σε έναν υπολογισμό, σε μια υπογραφή, στην απόφαση να θεωρηθεί η καταστροφή συμφέρουσα. Στα τρία έργα του Φιλίπ Λεβίν που συγκεντρώνονται εδώ ως «Κυνηγοί εμπρηστών», το αστυνομικό μυστήριο αποκτά μια οδυνηρή ηθική διάσταση. Ο κίνδυνος γεννιέται όταν ο άνθρωπος αρχίζει να λογαριάζει πόσα θα κερδίσει από όσα οι άλλοι θα χάσουν. Στη «Η φωτιά... της σωτηρίας», η ανησυχία ξεκινά από μια τροποποίηση ασφαλιστηρίου. Ένας βιομήχανος ενδυμάτων διπλασιάζει την προβλεπόμενη αποζημίωση επικαλούμενος αυξημένα αποθέματα. Η δικαιολογία είναι εύλογη· ακριβώς γι’ αυτό γίνεται δραματουργικά ενδιαφέρουσα. Το ύποπτο δεν εισβάλλει με κραυγές αλλά εγκαθίσταται στη γλώσσα της κανονικότητας. Ένα συμβόλαιο, προορισμένο να προστατεύει από την καταστροφή, μπορεί να μετατραπεί σε οικονομικό κίνητρο για την πρόκλησή της. Εδώ ο τίτλος αποκτά πικρή ειρωνεία. Ποια σωτηρία μπορεί να υπόσχεται μια φωτιά; Για τον οικονομικά εγκλωβισμένο άνθρωπο, η καταστροφή ενδέχεται να…

Ένα καπέλο υπόσχεται αρχοντιά και καταλήγει να συνοδεύει αρρώστιες, θανάτους και συμφορές. Κάτω από τα πράσινα στολίδια του συνωστίζονται η λαχτάρα της κοινωνικής ανόδου, η ανδρική ματαιοδοξία και ο φόβος μιας κοινότητας απέναντι σε οτιδήποτε διαφέρει. Στο έργο του Γεωργίου Αθανασιάδη Νόβα, η καθημερινότητα αποκτά τη ζοφερή επισημότητα μιας τελετής που επαναλαμβάνεται. Κάθε καινούργια γυναίκα φορά μια υπόσχεση ευτυχίας ήδη βαρυφορτωμένη με δυστυχία. Το ηθογραφικό αφήγημα του συγγραφέα, γνωστού στη λογοτεχνία ως Γεωργίου Αθάνα, δημοσιευμένο το 1918, προσφέρεται στη ραδιοφωνική δραματοποίηση χάρη στην αντιπαράθεση της ιδιωτικής ζωής με τη δημόσια καταλαλιά. Στην επαρχιακή πολίχνη κοντά στην Πάτρα, ο φραγκοράφτης Παυλής ονειρεύεται να εισαγάγει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό με υφάσματα, ενδυμασίες και τρόπους. Αγοράζει για τη Βγενούλα ένα εξεζητημένο πράσινο καπέλο, πιστεύοντας πως η εμφάνισή της θα επικυρώσει τη δική του υπεροχή. Η κυριακάτικη εκκλησία γίνεται έτσι τόπος κοινωνικής επίδειξης, όπου η ευλάβεια…

Το ψέμα, όταν εγκαθίσταται αναπαυτικά στην καθημερινότητα, απαιτεί διαρκώς καινούργιους υπηρέτες. Στο «Άνθος του Κάκτου», οι Πιερ Μπαριγιέ και Ζαν-Πιερ Γκρεντύ μετατρέπουν αυτή την απαίτηση σε κωμωδία ερωτικής αναστάτωσης και συναισθηματικής αφύπνισης. Πίσω από τις ευφυείς παρεξηγήσεις, ένας άνδρας διεκδικεί την ελευθερία του κατασκευάζοντας την ανελευθερία μιας γυναίκας. Και μια άλλη γυναίκα, μαθημένη να υπηρετεί αθόρυβα, ανακαλύπτει πως δικαιούται επιτέλους να πρωταγωνιστήσει. Ο Ζυλιέν, επιτυχημένος οδοντίατρος, έχει επινοήσει σύζυγο και παιδιά για να απολαμβάνει τον έρωτα της Τόνιας χωρίς τις συνέπειες της δέσμευσης. Η υποτιθέμενη οικογένεια λειτουργεί σαν ακαταμάχητο άλλοθι: εκείνος εμφανίζεται δεσμευμένος από περιστάσεις τις οποίες δήθεν δεν ελέγχει. Όταν όμως η απελπισία της νεαρής γυναίκας την οδηγεί σε απόπειρα αυτοκτονίας, η βολική μυθοπλασία αποκτά πραγματικό ανθρώπινο κόστος. Η απόφασή του να την παντρευτεί δεν αρκεί. Το προηγούμενο ψέμα χρειάζεται τώρα σύζυγο, συνάντηση και διαζύγιο. Εδώ…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Στις όχθες του ποταμού, δίπλα στον νερόμυλο, η κόρη του μυλωνά περιμένει από τον αγαπημένο της την επιβεβαίωση μιας κοινής ζωής. Ο Πρίγκιπας έρχεται να αναγγείλει τον γάμο του με γυναίκα της τάξης του. Προσφέρει κοσμήματα και χρήματα, σαν να μπορούσε η πληγωμένη εμπιστοσύνη να αποζημιωθεί. Η αποκάλυψη της εγκυμοσύνης δεν ανατρέπει την απόφασή του. Η αποχώρησή του αφήνει πίσω μια ύπαρξη που αισθάνεται ότι της αφαιρέθηκε ολόκληρο το μέλλον Η σκηνή του χωρισμού αποτελεί τον δραματικό πυρήνα του έργου. Ο Πούσκιν αντιπαραθέτει δύο ασύμβατες γλώσσες: εκείνη της αφοσίωσης και εκείνη της κοινωνικά νομιμοποιημένης υπεκφυγής. Ο άνδρας επικαλείται τις δεσμεύσεις της καταγωγής του· η γυναίκα υπερασπίζεται όσα έζησαν. Η ταξική ανισότητα αποκτά έτσι σωματική παρουσία. Εκείνος διαθέτει τίτλο, περιουσία και δυνατότητα επιστροφής στην κανονικότητα. Εκείνη σηκώνει το βάρος της εγκατάλειψης και…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Στο σπίτι των Χάρινγκτον, κάθε ευγενική κουβέντα μπορεί να κρύβει μια επίθεση. Ο πατέρας και η μητέρα διεκδικούν ο καθένας τη δική του εξουσία, ενώ τα παιδιά προσπαθούν να αναπνεύσουν ανάμεσά τους. Ένας νεαρός Γερμανός δάσκαλος μπαίνει σε αυτό το σπίτι ελπίζοντας να βρει μια οικογένεια. Η παρουσία του αρκεί για να ακουστούν όσα οι άλλοι είχαν μάθει να σωπαίνουν. Ο Πίτερ Σάφερ έφερε την Άσκηση των πέντε δακτύλων στη σκηνή του Λονδίνου το 1958. Ο τίτλος της δανείζεται τη γλώσσα της μουσικής, όμως εδώ η άσκηση δεν υπόσχεται αρμονία. Πέντε πρόσωπα ζουν κοντά, εξαρτώνται το ένα από το άλλο και αδυνατούν να συναντηθούν. Κάθε κίνηση του ενός προκαλεί την αντίδραση κάποιου άλλου, σαν τα δάκτυλα ενός χεριού που υποχρεώνονται να παίξουν μαζί χωρίς να ακούνε την ίδια μελωδία. Ο Στάνλεϊ έχει χτίσει την οικονομική ασφάλεια της οικογένειας κατασκευάζοντας έπιπλα. Γνωρίζει την αξία της…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Στην έπαυλη των φον Γκέρλαχ, μια πόρτα μένει κλειστή δεκατρία χρόνια. Πίσω της ζει ο Φραντς, ένας άνθρωπος που επέστρεψε από τον πόλεμο αλλά δεν μπόρεσε να επιστρέψει στους ανθρώπους. Η Γερμανία έξω ανοικοδομείται, ενώ εκείνος επιμένει να τη φαντάζεται αφανισμένη. Με αυτή τη σκληρή αντίφαση ο Ζαν Πολ Σαρτρ αρχίζει τη δίκη μιας ολόκληρης εποχή. Ο ετοιμοθάνατος πατέρας συγκεντρώνει την κόρη του Λένι, τον νεότερο γιο του Βέρνερ και τη σύζυγό του Γιοχάννα για να ορίσει τη διαδοχή της βιομηχανικής του αυτοκρατορίας. Η οικογενειακή υπόθεση, όμως, δεν μπορεί να διευθετηθεί όσο ο πρωτότοκος παραμένει στον επάνω όροφο. Ο Φραντς βασάνισε ανθρώπους στον πόλεμο. Τώρα χρειάζεται να πιστεύει πως η πατρίδα του καταστράφηκε, ώστε οι πράξεις του να αποκτήσουν, έστω στη δική του αφήγηση, κάποιο τραγικό νόημα. Αν η Γερμανία ευημερεί, τι απομένει από τη δικαιολογία του; Το δωμάτιό του είναι…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Αυτή η πορεία δίνει στην ιστορία τη θεατρική της ένταση. Κάθε εύρημα μεταβάλλει όσα πιστεύαμε για τον νεκρό και για εκείνον που τον σκότωσε. Η σκηνική δύναμη βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη μεταβολή: ο άγνωστος δράστης, αρχικά μια απειλητική παρουσία, αποκτά παρελθόν. Ο θεατής καλείται να εξετάσει το έγκλημά του γνωρίζοντας πια τι του συνέβη, χωρίς να πάψει να λογαριάζει τι έκανε ο ίδιος. Ο Χολμς δεν αντιμετωπίζει το αίμα ως πρόσκληση για συγκίνηση. Ρωτά σε ποιον ανήκει, πώς βρέθηκε εκεί και ποιο συμπέρασμα επιτρέπει. Η αυστηρότητα της μεθόδου του συναρπάζει, γιατί αφαιρεί από το έγκλημα το πέπλο του τρόμου και του δίνει μορφή αναγνώσιμη. Μα έχει και το ανθρώπινο όριό της: μπορεί να αποκαλύψει τη διαδρομή ενός ανθρώπου ως τον φόνο, όχι να μετρήσει όλο το βάρος που κουβαλούσε. Γι’ αυτό η παρουσία του Γουάτσον είναι ουσιαστική. Ως γιατρός γνωρίζει την ευαλωτότητα του σώματος· ως…

Το έργο συνδέεται επίσης με την Ειρωνεία της τύχης, γνωστή διεθνώς ως The Irony of Fate, or Enjoy Your Bath!. Η θεατρική ιστορία των Μπραγκίνσκι και Ριαζάνοφ προηγήθηκε της κινηματογραφικής μεταφοράς. Издательство «Азбука», ISBN: 978-5-389-29893-4 © Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Η Πρωτοχρονιά υπόσχεται μια καινούργια αρχή, αλλά σπάνια μας λέει πόσο άβολα μπορεί να αρχίσει. Στο έργο των Μπραγκίνσκι και Ριαζάνοφ, ένας άνθρωπος ξυπνά σε ξένη πόλη, ανοίγει ξένη πόρτα με το δικό του κλειδί και βρίσκεται μπροστά σε μια γυναίκα που δικαίως τον θεωρεί εισβολέα. Από αυτό το απίθανο συμβάν γεννιέται μια κωμωδία με νεύρο, τρυφερότητα και μια ανησυχητική ερώτηση: πόσο δική μας είναι η ζωή που έχουμε οργανώσει; Ο Ζένια, χειρουργός τριάντα έξι ετών, πηγαίνει με τους φίλους του στα λουτρά την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Το ποτό, η σύγχυση και ένα λάθος στο αεροδρόμιο τον στέλνουν από τη Μόσχα στο Λένινγκραντ. Εκεί δίνει στο…

00:00 ΠΡΟΛΟΓΟΣ 1Ο ΑΣΜΑ 30:42 2ο ΑΣΜΑ 38:46 3ο ΑΣΜΑ 47:41 4ο ΑΣΜΑ 57:05 5ο ΑΣΜΑ 1:16 6ο ΑΣΜΑ 1:24 7ο ΑΣΜΑ 1:31 8ο ΑΣΜΑ 1:38 9ο ΑΣΜΑ 1:47 10ο ΑΣΜΑ 1:55 11ο ΑΣΜΑ 2:03 12ο ΑΣΜΑ 2:10 13ο ΑΣΜΑ 2:19 14ο ΑΣΜΑ 2:28 15ο ΑΣΜΑ 2:37 16ο ΑΣΜΑ 2:45 17ο ΑΣΜΑ 2:54 18ο ΑΣΜΑ 3:02 19ο ΑΣΜΑ 3:10 20ο ΑΣΜΑ 3:18 21ο ΑΣΜΑ 3:26 22ο ΑΣΜΑ 3:35 23ο ΑΣΜΑ 3:44 24ο ΑΣΜΑ 3:53 25ο ΑΣΜΑ 4:02 26ο ΑΣΜΑ 4:12 27ο ΑΣΜΑ 4:20 28ο ΑΣΜΑ 4:28 29ο ΑΣΜΑ 4:37 30Ο ΑΣΜΑ 4:46 31Ο ΑΣΜΑ 5:12 32Ο ΑΣΜΑ 5:03 33Ο ΑΣΜΑ 5:12 34Ο ΑΣΜΑ 5: 21 Οι εννέα κύκλοι της Κόλασης του Δάντη Η «Κόλαση» του Δάντη είναι ένα ταξίδι προς τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ο ποιητής, χαμένος σε ένα σκοτεινό δάσος, βρίσκει οδηγό τον Βιργίλιο και κατεβαίνει μαζί του στον Άδη. Εκείνος μοιάζει με τεράστιο χωνί κάτω από τη γη: όσο χαμηλότερα προχωρούν, τόσο στενεύει ο χώρος και τόσο βαρύτερα γίνονται τα αμαρτήματα που συναντούν. Οι τιμωρίες δεν είναι τυχαίες. Με εικόνες που μένουν στη μνήμη, ο Δάντης δείχνει τι συμβαίνει όταν μια ανθρώπινη αδυναμία κυριεύει ολόκληρη τη ζωή. Πριν από τους εννέα…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Η «Μανόν Λεσκό» δεν αφηγείται απλώς έναν μεγάλο έρωτα. Καταγράφει την αγωνιώδη πορεία δύο ανθρώπων που ζητούν από το πάθος να τους χαρίσει τα πάντα και τελικά του παραδίδουν τα πάντα. Ο Αββάς Πρεβό οδηγεί τους ήρωές του από την πρώτη έκσταση στην κοινωνική παρανομία και από εκεί στην εξορία, στην ερήμωση και στον θάνατο. Κάθε επιστροφή τους στη ζωή γίνεται η αρχή μιας βαθύτερης πτώσης. Ο νεαρός ιππότης ντε Γκριέ συναντά τη Μανόν ενώ εκείνη προορίζεται για το μοναστήρι. Η απόφαση να δραπετεύσουν μαζί γεννιέται σχεδόν πριν προλάβουν να γνωριστούν. Δεν ερωτεύονται μέσα στον χρόνο. Ερωτεύονται εναντίον του χρόνου. Καταφεύγουν στο Παρίσι, όπου η αρχική μέθη υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη, στη φιλοδοξία και στη διαφθορά. Η Μανόν αγαπά τον ντε Γκριέ, αλλά φοβάται τη στέρηση περισσότερο από την απιστία. Εκείνος συγχωρεί κάθε προδοσία, όχι από ψυχικό μεγαλείο, αλλά επειδή έχει μετατρέψει…

Στο έκτο πάτωμα μιας παρισινής πολυκατοικίας η ζωή ανεβαίνει λαχανιασμένη, με άδειες τσέπες και πεισματάρα όνειρα. Εκεί όπου το ενοίκιο γίνεται καθημερινός εφιάλτης, ο Αλφρέντ Ζερί ανακαλύπτει έναν απρόσμενο πλούτο: την ανθρώπινη παρουσία. Το γέλιο γεννιέται δίπλα στο δάκρυ και η κωμωδία αρνείται να αποκρύψει την κοινωνική πληγή που τη γέννησε. Γραμμένο το 1937, μέσα στο ταραγμένο κλίμα του Μεσοπολέμου, το έργο τοποθετείται σε μια φτωχική πολυκατοικία του Παρισιού. Η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τους μικροαστούς και τους εργάτες, η ανεργία απειλεί κάθε βεβαιότητα και η Ευρώπη βαδίζει, σχεδόν υπνωτισμένη, προς μια νέα καταστροφή. Ωστόσο, ο Ζερί δεν γράφει πολιτική διακήρυξη. Παρατηρεί την Ιστορία από τα δωμάτια των ανθρώπων, από τα απλήρωτα νοίκια, τα άδεια πιάτα, τους καβγάδες στον κοινόχρηστο διάδρομο και τις μικρές ελπίδες που αρνούνται να πεθάνουν. Οι ένοικοι του έκτου πατώματος ζουν στριμωγμένοι, εκτεθειμένοι ο ένας στο βλέμμα του άλλου. Η ιδιωτική ζωή γίνεται σχεδόν αδύνατη. Κάθε πόρτα κρύβει μια…

Το λευκό κουνέλι δεν οδηγεί την Αλίκη μονάχα σε μια υπόγεια χώρα. Την παρασύρει σε έναν κόσμο όπου η λογική έχει παραφρονήσει, η εξουσία παίζει με τις λέξεις και η παιδική αθωότητα καλείται να υπερασπιστεί τον εαυτό της. Ο Λιούις Κάρολ μεταμορφώνει το παραμύθι σε πνευματική εξέγερση. Και πίσω από το γέλιο αφήνει να ακουστεί μια ανησυχητική ερώτηση: ποιος αποφασίζει τελικά τι είναι λογικό; Η «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων», που εκδόθηκε το 1865, γεννήθηκε στη βικτωριανή Αγγλία, σε μια κοινωνία αυστηρής ιεραρχίας, ηθικών απαγορεύσεων και πειθαρχημένης ανατροφής. Ο Κάρολ, μαθηματικός και βαθύς γνώστης της λογικής, δεν απορρίπτει τη λογική σκέψη. Σαρκάζει την παραμορφωμένη εκδοχή της: εκείνη που επιστρατεύεται από τους ενηλίκους για να επιβάλλει κανόνες χωρίς νόημα και απαιτήσεις χωρίς δικαιοσύνη. Η Χώρα των Θαυμάτων είναι ένας κόσμος παράλογος, αλλά όχι περισσότερο παράλογος από την πραγματικότητα που τον γέννησε. Η Αλίκη, κυνηγώντας το Λευκό Κουνέλι, πέφτει στη λαγουδότρυπα και εισέρχεται σε έναν τόπο όπου…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Η νύχτα αποκτά αγριότητα όταν το παρελθόν επιστρέφει για να απαιτήσει όσα του χρωστούν. Μια εξομολόγηση που δεν προλαβαίνει να ολοκληρωθεί και μια παλιά φωτογραφία που αρνείται να μείνει αθώα γίνονται οι δύο όψεις της ίδιας απειλής. Στην Άγρια νύχτα του Γιάννη Κανδήλα και στη Φωτογραφία του Φίλιππα Φιλίππου, το έγκλημα γεννιέται πολύ πριν ακουστεί ο πρώτος πυροβολισμός: γεννιέται μέσα στη σιωπή, στην ενοχή και στη μνήμη. Στην Άγρια νύχτα, δύο παλιοί φίλοι ξανασυναντιούνται ύστερα από χρόνια. Η χαρά της επανένωσης σβήνει σχεδόν αμέσως, όταν ο ένας ομολογεί πως φοβάται για τη ζωή του. Δεν πρόκειται για έναν αόριστο φόβο ούτε για μια στιγμιαία ταραχή. Είναι η αγωνία ενός ανθρώπου που αισθάνεται ότι το παρελθόν του έχει ήδη εκδώσει την καταδικαστική απόφαση. Πριν ο φίλος του καταλάβει την προέλευση της απειλής, το μοιραίο συμβαίνει και η εξομολόγηση μετατρέπεται σε μοναδικό νήμα…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Ορισμένα γράμματα δεν χάνονται επειδή παραπέφτουν σε κάποιο συρτάρι. Χάνονται επειδή η αλήθεια τους είναι βαρύτερη από την αντοχή εκείνων που θα τα διαβάσουν. Στο ψυχολογικό δράμα «Το χαμένο γράμμα» του Paul Vandenberghe, ένα ξεχασμένο κείμενο επιστρέφει από το παρελθόν και μετατρέπει την οικογενειακή έπαυλη σε αίθουσα μιας ανελέητης δίκης. Μόνο που αυτήν τη φορά δεν υπάρχουν ένορκοι, δικαστικές ενστάσεις και ασφαλή νομικά τεχνάσματα. Ο διακεκριμένος νομικός Πιερ Μάρτι επιστρέφει στο σπίτι του ύστερα από μια συντριπτική επαγγελματική ήττα. Η πελάτισσά του καταδικάστηκε για φόνο και μαζί με τη δική της ελευθερία φαίνεται να χάνεται κάτι από τη βεβαιότητα με την οποία εκείνος είχε οικοδομήσει ολόκληρη τη ζωή του. Δεν επιστρέφει απλώς κουρασμένος. Επιστρέφει ηττημένος από την αδυναμία του νόμου να ταυτιστεί πάντοτε με τη δικαιοσύνη. Το σπίτι, που θα έπρεπε να προσφέρει ανάπαυση,…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς Πόσο οξυγόνο χρειάζεται ένα όνειρο για να επιβιώσει μέσα στην καθημερινότητα; Στον Κόσμο του Νερού, ο Άλντο Νικολάι τοποθετεί έναν ευαίσθητο άνθρωπο απέναντι σε μια κοινωνία που βαφτίζει ωριμότητα την παραίτηση και ασφάλεια τον εγκλεισμό. Με πικρό χιούμορ και υποδόρια μελαγχολία, μετατρέπει το ενυδρείο ενός σπιτιού σε ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Το νερό γίνεται ελευθερία, αλλά και η σιωπηλή προειδοποίηση μιας ύπαρξης που ασφυκτιά. Ο Τσελεστίνο Βιόλα δεν είναι ένας επαναστάτης που κραυγάζει. Είναι κάτι πολύ πιο ευάλωτο και, ίσως, πολύ πιο επικίνδυνο για την κοινωνική τάξη: ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να πιστέψει στο νόημα όσων οι άλλοι θεωρούν αυτονόητα. Το γραφείο, η σταδιοδρομία, ο σταθερός μισθός, ο γάμος και η τακτοποιημένη ζωή δεν αποτελούν γι’ αυτόν στάδια ενηλικίωσης, αλλά διαδοχικούς θαλάμους εγκλεισμού. Η οικογένειά του τον πολιορκεί χωρίς να συνειδητοποιεί τη βιαιότητα…

Τέσσερις άγνωστοι φτάνουν ένα κρύο απόγευμα για μια γάτα που δεν θα εμφανιστεί ποτέ. Στην πραγματικότητα, κανείς τους δεν αναζητά ένα ζώο· αναζητούν μια παρουσία που θα διακόψει, έστω προσωρινά, τη σιωπή της ζωής τους. Στην Αγγελία, ο Γιώργος Σκούρτης μετατρέπει μια καθημερινή συναλλαγή σε τελετουργία εξομολόγησης. Και τότε αποδεικνύεται πως το δυσκολότερο τίμημα δεν είναι εκείνο που πληρώνουμε για να αποκτήσουμε κάτι, αλλά εκείνο που απαιτείται για να φανερώσουμε ποιοι είμαστε. Η Αγγελία, γραμμένη το 1972, γεννιέται μέσα σε μια Ελλάδα πολιτικά ασφυκτική και κοινωνικά μεταβαλλόμενη. Η δικτατορία έχει επιβάλει τη δημόσια σιωπή, ενώ η βίαιη αστικοποίηση έχει ήδη αρχίσει να διαλύει τους παλαιότερους δεσμούς της γειτονιάς και της κοινότητας. Οι άνθρωποι συνωστίζονται στις πόλεις, αλλά δεν συναντιούνται ουσιαστικά. Κατοικούν σε διπλανά διαμερίσματα και παραμένουν ξένοι. Ο Σκούρτης συλλαμβάνει αυτήν ακριβώς την αντίφαση: όσο μικραίνουν οι αποστάσεις ανάμεσα στα σώματα, τόσο μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στις ψυχές. Η…

© Το υλικό δημοσιεύεται αποκλειστικά για λόγους διάσωσης, διατήρησης και προβολής της πολιτιστικής και ραδιοφωνικής μας κληρονομιάς. Η φτώχεια δεν μπαίνει πάντοτε από την πόρτα ως συμφορά. Κάποτε εισβάλλει ως δήμιος, κρατώντας στα χέρια της ένα χρέος, μια υπογραφή και μια κοινωνικά άψογη πρόταση που κρύβει μέσα της τον εξευτελισμό. Στα Χίλια Φράγκα Αμοιβή, ο Βίκτωρ Ουγκώ μετατρέπει το δράμα μιας απειλούμενης οικογένειας σε αμείλικτη δίκη ενός κόσμου όπου ο έντιμος πεινά και ο αδίστακτος απολαμβάνει υπόληψη. Και στο εδώλιο δεν κάθεται ένας άνθρωπος, αλλά ολόκληρη η αστική ηθική. Το έργο γράφτηκε το 1866, κατά την εξορία του Ουγκώ στο Γκέρνσεϊ, και δεν παρουσιάστηκε όσο εκείνος ζούσε. Η αναμονή αυτή δεν ήταν τυχαία. Ο συγγραφέας γνώριζε ότι το δράμα του δεν χάιδευε την εποχή του, αλλά την κατηγορούσε. Πίσω από τη μελοδραματική του επιφάνεια λειτουργεί ένας επικίνδυνα καθαρός πολιτικός συλλογισμός: όταν ο νόμος υπηρετεί την ιδιοκτησία και όχι τον άνθρωπο, η νομιμότητα μπορεί να γίνει η πιο καλοχτενισμένη μορφή…

Ένα ρολόι δεν μετρά μονάχα τις ώρες. Καταγράφει αναβολές, συμβιβασμούς και σιωπές, ώσπου οι δείκτες του να φτάσουν στην ώρα της αναμέτρησης. Στο έργο της Γαλάτειας Σαράντη η οικογενειακή γαλήνη δεν καταρρέει από μια ξαφνική συμφορά, αλλά από την επιστροφή ενός ανθρώπου που γνωρίζει πόσο εύκολα η ανάγκη μετατρέπεται σε υποταγή. Γραμμένοι το 1966 και μεταφερμένοι στο ραδιόφωνο την επόμενη χρονιά, Οι δείκτες του ρολογιού ανήκουν σε μια εποχή κατά την οποία η ελληνική κοινωνία αγωνιζόταν να διατηρήσει την εικόνα της ηθικής της συνοχής, ενώ στο εσωτερικό της ήδη μετακινούνταν αξίες, επιθυμίες και ταξικές προσδοκίες. Η Γαλάτεια Σαράντη, πρώτη γυναίκα που έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, δεν αντιμετωπίζει την οικογένεια ως ασφαλές καταφύγιο. Την εξετάζει σαν έναν ζωντανό οργανισμό που μπορεί να νοσήσει από όσα αρνείται να ομολογήσει. Ο Ιάκωβος και η Άννα ζουν με τα τρία παιδιά τους μια συνηθισμένη ζωή, δίχως πολυτέλειες αλλά και δίχως φανερές εκρήξεις. Η ισορροπία τους στηρίζεται περισσότερο στη συνήθεια παρά στη…

Δύο εγκλήματα, δύο κλειστοί κόσμοι, δύο κοινωνίες που εκπαιδεύτηκαν να κρύβουν όσα δεν αντέχουν να ομολογήσουν. Στα σκωτσέζικα Highlands η σιωπή απλώνεται σαν ομίχλη επάνω από έναν νεκρό· στο Μανχάταν, η οικογενειακή αγάπη μετατρέπεται σε ασφυκτικό δωμάτιο. Ο Ρόντερικ Γουίλκινσον και ο Χιου Πέντεκοστ δεν ερευνούν μόνο ποιος διέπραξε το έγκλημα. Αναζητούν την ηθική στιγμή κατά την οποία οι άνθρωποι έπαψαν να αντιστέκονται στο κακό. Στο «Όλοι πεθαίνουν μια μέρα» του Ρόντερικ Γουίλκινσον, η είσοδος του Άντριου Γκάρσαϊντ στην απομονωμένη περιοχή του Φάντενφουτ θυμίζει κάθοδο σε έναν τόπο όπου η πραγματικότητα υπακούει σε άγραφους νόμους. Ο δημοσιογράφος των «Καθημερινών Χρονικών της Γλασκόβης» πηγαίνει στα Highlands αναζητώντας ανάπαυση από την εγκληματική σκληρότητα της πόλης. Πριν ακόμη φτάσει στο ξενοδοχείο, όμως, βλέπει αστυνομικούς να μεταφέρουν έναν νεκρό άντρα. Αργότερα, όταν ρωτά τους κατοίκους, συναντά μια ομοιόμορφη και αφύσικη άγνοια: κανείς δεν είδε, κανείς δεν γνωρίζει, σχεδόν κανένα γεγονός δεν…

Τρεις μουσικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με μια εξουσία που δεν φοβάται μονάχα τις λέξεις, αλλά και καθετί που μπορεί να ξυπνήσει τη συνείδηση. Κρατούν ένα μήνυμα που πρέπει να φτάσει στους ανθρώπους, όμως διαφωνούν για τον τρόπο της μετάδοσής του. Και ενώ ο κίνδυνος πλησιάζει, η κοινή τους αλήθεια κατακερματίζεται σε τρεις αντιμαχόμενες βεβαιότητες. Γραμμένοι και πρωτοπαρουσιασμένοι το 1972 από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, Οι Μουσικοί γεννήθηκαν μέσα στη βαριά σιωπή της δικτατορίας. Ο Γιώργος Σκούρτης δεν κατονομάζει τον ιστορικό χρόνο. Τον αφήνει αόριστο, ώστε να γίνεται διαρκής. Ωστόσο, το ελληνικό κοινό της εποχής μπορούσε να αναγνωρίσει πίσω από το σκοτεινό περιβάλλον τη λογοκρισία, τον φόβο, την κρατική βία και την απειλή που συνόδευε κάθε ελεύθερη φωνή. Οι τρεις περιθωριακοί λαϊκοί μουσικοί δεν βρίσκονται στη σκηνή για να ψυχαγωγήσουν. Η μουσική τους αποτελεί γλώσσα, μνήμη και πράξη αντίστασης. Το μήνυμα που μεταφέρουν δεν αποκτά συγκεκριμένο περιεχόμενο, επειδή ο Σκούρτης ενδιαφέρεται περισσότερο…

Στην Κερένια Κούκλα ο έρωτας δεν εισβάλλει θορυβωδώς. Γλιστρά μέσα στο δωμάτιο μιας άρρωστης γυναίκας, ανακατεύεται με τη μυρωδιά των φαρμάκων και περιμένει τη στιγμή που η ανθρώπινη άμυνα θα λυγίσει. Ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος πλάθει ένα δράμα όπου η επιθυμία, η ενοχή και ο θάνατος δεν διαδέχονται απλώς το ένα το άλλο, αλλά συνυπάρχουν σαν τρεις αθέατες δυνάμεις που διεκδικούν την ίδια ψυχή. Βρισκόμαστε στην Αθήνα του 19ου αιώνα, γύρω από τον λόφο του Φιλοπάππου, σε μια πόλη που διατηρεί ακόμη τη μορφή μιας κλειστής κοινωνίας. Τα σπίτια είναι μικρά, οι ανθρώπινες ζωές εκτεθειμένες στα βλέμματα και η αρρώστια δεν αποτελεί μόνο σωματική δοκιμασία. Μεταβάλλεται σε κοινωνικό στίγμα, σε οικογενειακό βάρος, κάποτε ακόμη και σε σιωπηλή καταδίκη. Στο κέντρο του έργου βρίσκεται η Βεργινία, μια νέα γυναίκα εύθραυστη, αναιμική, πλασμένη σχεδόν από κερί. Δεν είναι, όμως, άψυχη κούκλα. Κάτω από την εξασθενημένη της παρουσία λειτουργεί μια οδυνηρή διαύγεια. Παρατηρεί τον άνδρα της, τον Νίκο, και τη Λιόλια, τη νεαρή…

Μια λαϊκή αυλή, τρεις άνδρες με το ίδιο ονοματεπώνυμο και μια νεαρή γυναίκα που εισβάλλει απρόσκλητη, αρκούν για να στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός κοινωνικής αναστάτωσης. Στην Κόμισσα της Φάμπρικας, οι Γιαλαμάς και Πρετεντέρης μετατρέπουν την παρεξήγηση σε πολιτικό σχόλιο και το γέλιο σε αποκαλυπτικό βλέμμα πάνω στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Κάτω από την ευθυμία της φαρσοκωμωδίας πάλλεται ένας κόσμος ταξικών διαφορών, κρατικής αυθαιρεσίας και ανθρώπων που αναζητούν μια θέση στη ζωή. Και αυτή ακριβώς η υπόγεια ένταση διατηρεί το έργο ζωντανό. Η μεγάλη αυλή όπου κατοικούν τα τρία ξαδέλφια με το κοινό ονοματεπώνυμο, Χρήστος Δελημάνης, δεν αποτελεί μόνο τον χώρο της δράσης. Είναι μια μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας: στενόχωρη, θορυβώδης, γεμάτη βλέμματα, υποψίες, καβγάδες και αλληλεξαρτήσεις. Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα μυστικά των άλλων, σχολιάζουν τις αποτυχίες τους, συγκρούονται, αλλά παραμένουν δεμένοι από την κοινή μοίρα. Το εύρημα των τριών ομώνυμων προσώπων είναι εξαιρετικά λειτουργικό. Το ίδιο όνομα…

Μια τράπουλα ανοίγει πάνω στο τραπέζι και μαζί της αποκαλύπτονται οικογενειακές πληγές, κοινωνικές φιλοδοξίες και κρυμμένες ματαιώσεις. Στη Χαρτοπαίχτρα, ο Δημήτρης Ψαθάς μετατρέπει το καθημερινό γέλιο σε αιχμηρό όργανο κοινωνικής παρατήρησης. Η κωμωδία του διαθέτει τη ζωηράδα της λαϊκής φάρσας, αλλά κάτω από τις παρεξηγήσεις της αναπνέει η αγωνία ενός σπιτιού που χάνει σταδιακά το κέντρο του. Η Αλέκα είναι σύζυγος, μητέρα και κυρία ενός αξιοπρεπούς αστικού σπιτιού. Θα περίμενε κανείς να αποτελεί τον συνεκτικό δεσμό της οικογένειας. Εκείνη, όμως, έχει παραδώσει την καθημερινότητά της στην τράπουλα. Παίζει αδιάκοπα, παραμελεί τις υποχρεώσεις της και αντιμετωπίζει κάθε οικογενειακή κρίση σαν ενοχλητική διακοπή μιας παρτίδας που θεωρεί σημαντικότερη από την ίδια τη ζωή. Ο Ψαθάς δεν πλάθει μια μονοδιάστατη, ανεύθυνη γυναίκα. Πίσω από την επιθετικότητα, την ακαταδεξία και τη μανία της Αλέκας διακρίνεται ένα υπαρξιακό κενό. Η χαρτοπαιξία τής προσφέρει ένταση, προσμονή, ανταγωνισμό και την ψευδαίσθηση ότι ορίζει…

«Το Μυστήριο του Σίταφορντ» (τίτλος πρωτοτύπου: The Sittaford Mystery), το οποίο κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ και ως The Murder at Hazelmoor, είναι ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά αστυνομικά μυθιστορήματα της Agatha Christie (εκδόθηκε το 1931). Αν και συχνά αναφέρεται λανθασμένα ως διήγημα, πρόκειται για πλήρες μυθιστόρημα, στο οποίο δεν πρωταγωνιστούν οι κλασικοί ντετέκτιβ της συγγραφέως (Ηρακλής Πουαρό ή Μις Μαρπλ), αλλά η νεαρή και δυναμική Έμιλι Τρεφούσις. 👥 Οι Κύριοι Χαρακτήρες (The Characters) Έμιλι Τρεφούσις (Emily Trefusis): Η πραγματική ηρωίδα της ιστορίας. Έξυπνη, επίμονη, με τρομερή αυτοπεποίθηση. Αρνείται να πιστέψει την ενοχή του αρραβωνιαστικού της και διεξάγει μια παράλληλη, ιδιωτική έρευνα που ξεπερνά αυτή της αστυνομίας. Τσαρλς Έντερμπι (Charles Enderby): Δημοσιογράφος από το Λονδίνο που φτάνει στην περιοχή για το ρεπορτάζ του φόνου. Γίνεται ο «βοηθός» της Έμιλι, την οποία θαυμάζει (και ερωτεύεται κρυφά). Καπετάνιος Τρεβέλιαν (Captain Joseph Trevelyan): Το θύμα. Ένας πλούσιος, ιδιότροπος, φιλάργυρος και…