Cyprian Majcher

00:00 Siedzi przed tobą facet, który miał tytuł naukowy profesurę z bycia kłamcą. Czy rzeczywiście potrzebujemy otępienia, żeby odczuwać radość? Bo przecież alkohol to nie jest radość. Alkohol to jest paraliż mózgu. 00:15 Czy odpowiedzialność za słowo powinna obowiązywać za wszelką cenę, czy są od niej wyjątki? 00:22 Każda osoba publiczna, bo też takie do ciebie tutaj przychodzą, powinna mieć świadomość, że to, co powie u ciebie, może, uwaga, kogoś zabić. Wiesz, że jest możliwość odprawiania mszy sokiem winogronowym? Tylko i wyłącznie można odprawiać mszę sokiem winogronowym, gdy ksiądz jest alkoholikiem. Jest na to dyspensa, ale zgadnie, gdzie zapada decyzja. 00:47 W Watykanie. Marihuana coraz częściej pojawia się w terapii nowotworowej i przeciwbólowej. Gdzie ty stawiasz granice? Czy to jest lek czy narkotyk? 00:54 Dlaczego nie mamy nazwy medyczna heroina albo medyczny alkohol? No przecież to jest ten sam, wiesz, jakby przypadek. Ale tutaj moje stanowisko jest identyczne jak przy psychodelikach. Czekam. 01:07 No i mam tego klienta z rodziną, z firmą fajnie funkcjonującego i mówię mu, jak u pana jest z tą wiernością. Będzie wątpliwej jakości żarcik. Bardzo kocham swoją żonę, zdradzam tylko ją. 01:17 Partnerem kanału jest XTB, polska aplikacja inwestycyjna, z której korzysta 1,5 miliona osób na całym świecie. Rejestrując się z kodem Cyprian możecie uzyskać kurs zarządzania finansami od podstaw. 01:28 Partnerem kanału jest SFD. Największy sklep z odżywkami i suplementami diety w Polsce. 01:44 Welles nadaje biżuterii zupełnie nowy wymiar, łącząc moc naturalnych kamieni z technologią pierścieni tensorowych. Wejdź na welles.pl i z kodem Cyprian skorzystaj z 30% zniżki na wszystkie produkty. 01:56 Komfort rozmowy zapewnia Yumisu. Partnerem podcastu jest Solflabs. Suplementy inspirowane naturą w oparciu o organiczne składniki grzybowe. Z kodem Cyprian12 znajdziecie tam zniżkę na wszystkie produkty. O perfekcyjne cięcie dba Gentleman Barbershop. Największa sieć barbershopów w Europie. Znajdź salon na gentlemanbarber.pl Najwyższy standard pracy zaczyna się od miejsca. 02:27 The Shire. Więcej niż co-working. 02:38 Moim gościem dzisiaj Robert Rutkowski. Dzień dobry, cześć. Dzień dobry. Robercie, od dekad siedzisz w gabinecie i słuchasz ludzkich historii z pierwszego rzędu, ale gdybyś miał porównać człowieka, który przychodził do ciebie 20 lat temu z tym, który przychodzi dziś. Co się zmieniło najbardziej na zewnątrz jego historii, a co głęboko w środku pozostaje do dziś tym samym problemem? 03:02 Bez względu na to, czy żyjemy teraz w okresie romantyzmu średniowieczu, cały czas esencją życia człowieka, czymś najbardziej takim pierwotnym, najbardziej atabistycznym, czymś, co jest niezbędnym elementem tego naszego bytu, tej naszej egzystencji, to jest rozmowa. I to jest taka baza. Może się dekoracja zmieniać, mogą się zmieniać różne wątki, ale nadal fundamentem jest wymiana myśli. 03:37 Więc to się nie zmieniło. Natomiast to, co bym mógł zdefiniować jako ten parametr zmienny w tle, to jest poziom szumu. Jazgot. Znaczy, kiedyś był hałas, teraz mamy jazgot. I to widzę po ludziach, ponieważ no... 03:53 Każdy obecny w moim gabinecie, on jest nie tylko moim pracodawcą, jest nie tylko człowiekiem, który przychodzi do mnie i daje mi możliwość dzięki tym wizytom spłacać moje zobowiązania. Ale ja w jednej ze swoich książek napisałem takie zdanie, do którego się często odwołuję, bo nadal głęboko w to wierzę i to się do tej pory nie zmieniło i też mnie często ludzie pytają, dlaczego ty jeszcze, tobie się chce gabinet prowadzić. 04:26 To jest o tyle ciekawe pytanie, że ja z tego obszaru nigdy nie zrezygnuję, mimo że nie jestem w stanie wykonać wszystkich zleceń szkoleniowych, takich związanych gdzieś tam na zewnątrz, wykłady różnego rodzaju, ciekawe nawet bardzo często propozycje, bardzo dobrze płatne. Natomiast ja nigdy nie zrezygnuję z gabinetu, dlatego że kontakt z drugim człowiekiem może zmienić nie tylko tego, który przychodzi i zleca mi usługę, ale on również zmienia mnie. 04:59 Ja w jednym z książek napisałem coś takiego, że ja bym tak naprawdę mógł każdego do mnie przychodzącego uklęknąć przed nim i podziękować mu za to, że on mi zaufał, że on mnie wybrał do tego, żeby podzielić się swoją historią. Ja już pomijam to, że on mi płaci za ten mój czas, kiedy ja go słucham, Ja głęboko wierzę, ja się lubię bawić słowem, lubię żonglować tym słowem. Wiem trochę z czego to wynika, bo u mnie w domu rodzinnym, no matka nauczycielka, więc trochę to jakby było w dziedzictwie. 05:35 Ojciec też wykształcony z tytułami. U mnie były dziesiątki metrów książek. Ja dużo książek czytałem i ja się zainteresowałem jako nastolatek poezją. 05:45 Dwumetrowy facet, który się załapał do reprezentacji Polski w kosza, on sobie po treningach czytywał poezję. Oczywiście to brzmi w tej chwili jak dobry marketing, prawda? Kawał chłopa, który dodatkowo jeszcze ma jakąś tam wrażliwość swoją. Natomiast ja teraz po latach wiem, że mi to dało jakąś bazę do tego, żeby teraz łatwiej słuchać i odczuwać ludzkie emocje. I teraz puentując ten... 06:12 To intro, do którego mnie zaprosiłeś, jak się człowiek zmienił. Ludzie współcześni mają dużo trudniej, bo jest dużo trudniej dokonać selekcji. Dokonać odseparowania rzeczy, które są wartościowe od tych, które są po prostu szkodzące. Dziękuję. 06:35 Dobra, z jednej strony mają trudniej, ale z drugiej strony żyjemy w czasach, w których ludzie mają dostęp do mówienia o sobie, czy to jest terapia. Mają dostęp do setek, tysięcy podcastów mówiących o tym, jak żyć. No i z drugiej strony mając taki dostęp, jesteśmy pokoleniem, które jest samotne, które jest zagubione. Czy ta ścieżka, ta droga, czy to jest rzeczywiście ta prawdziwa droga do samoświadomości, czy może my znaleźliśmy sobie jakąś najbardziej wyrafinowaną po prostu ucieczkę od siebie. 07:06 Nam się bardzo często, nam ludziom, mówię nam, mówię liczbę mnogiej, bo to, że ja choćby u ciebie jestem w roli eksperta, no tak mnie możesz ty też postrzegać, tak mnie postrzegają często ludzie i mnie zapraszają w roli eksperta. Biała koszula, jakiś wizerunek, okulary dobrane, progresywne. Co też nie od zawsze, bo dla mnie w ogóle przełomem takim w ostatnich kilku lat to było w końcu zainwestowanie w te progresywne okulary, że ja mogę czytać i patrzeć w dal tymi samymi oprawkami. 07:42 Jest taka iluzja trochę, taka pokusa, żeby takiego człowieka postrzegać jako kogoś, komu się łatwiej żyje. Ja bardzo często mam w gabinecie ludzi, którzy po zauważeniu w sobie tej zmiany, tego przełomu i naprawdę im dobrze idzie, chcą iść identyczną drogą. Chcą również pomagać, czyli chcą rozmawiać, chcą słuchać. Tylko, że warto również pamiętać o czymś bardzo ważnym. 08:15 Słuchanie. 08:17 Powoduje zmianę mózgu. Zmienia się reaktywność. Zmieniają się nasze funkcje poznawcze. Pod warunkiem, że wykonujemy swoją pracę dobrze. A dobrze można wykonywać pracę terapeuty, kołcza, mentora, czy uwaga, podcastera. Tylko wtedy, kiedy wchodzisz w rejestr. Kiedy się dostrajasz do tego, co mówi twój rozmówca. Jeżeli robisz to bardzo dobrze, profesjonalnie, to ty de facto przechodzisz tym, czym ci ludzie emanują. 08:50 I ja jestem bardzo konkretny, bardzo wyrazisty w tym, że uważam, że człowiekowi nie są potrzebne żadne substancje psychoaktywne, żeby naprawdę żyć na wielkim haju. 09:01 No chyba, że ktoś ma jakieś zakłócenia i wtedy musi się czymś tam podeprzeć i wtedy już wchodzi medycyna współczesna. Też nieidealna, ale naprawdę niektórym ludziom leki ratują życie i są niezbędne. I nie tylko jestem miłośnikiem odsoporowywania się od substancji nielegalnych, od substancji nieprzepisanych przez lekarza, ale również jestem za tym, co często w gabinecie powtarzam, żebyśmy my, ludzie, na swój własny użytek sprawdzali kontakt z kim, relacja z kim wywołuje w nas napięcie. 09:38 Bo trzeba to umieć oddzielać. Jeżeli kontakt z kimś powoduje w nas permanentny ból i cierpienie, To pytanie, czy ja chcę to znosić. Dlatego, że do pewnego momentu ten stres, to napięcie człowieka rozwija. Wystawianie się na jakiś tam bodziec negatywny powoduje to, że zwiększa się ilość tych połączeń między neuronowych. Mózg się rozwija, krótko mówiąc. Kryzys kształtuje człowieka. Ale jest coś takiego jak ten termin stres długotrwały. 10:11 Znaczy to może już człowieka mówiąc już tak dosadnie i również zabić. 10:16 A na ile uważasz, że te narzędzia i te historie ludzi, którzy do ciebie przychodzą, na ile to jest rzeczywiście autentyczna droga? Nie wiem, czy sobie odpowiedzieliśmy na to pytanie. A na ile to jest ta ucieczka ludzi, którzy nazywają to zjawisko pewnego rodzaju self-development junkie? Ludzie, którzy są uzależnieni od rozwoju, od wjeżdżania na warsztaty, retylity, szukają... 10:37 gdzieś połączenia ze sobą na medytacjach, na plaży, na drugim końcu świata i tym samym stosują bardzo wyrafinowane narzędzie do po prostu zwykłej ucieczki od siebie. 10:49 Jakby tak z lotu ptaka na to spojrzeć, każdy kto idzie do kogoś porozmawiać, on nie wie o tym, ale już ma gotowe odpowiedzi. Bo przecież terapeuta to nie jest doradca. 11:03 Ja unikam takich jednoznacznych sytuacji, kiedy mnie pacjent pyta, Robert, słuchaj, co ja mam zrobić? Ja mówię, ja nie wiem. Ty mi powiedz. Ale ja przecież do ciebie przyszedłem po to, żebyś ty mi powiedział. Ja mówię, nie. Ja ci mogę pomóc przeanalizować wszystkie opcje. Jakie są konsekwencje pójścia w nie, plusy, minusy i jakie są konsekwencje pójścia w tak, plusy i minusy. Wiesz, kiedy jest najbardziej udana sesja? 11:34 Kiedy ja nie powiem klientowi, jak ma żyć. A on mówi na koniec, Robert, rewelacja, już wiem, bardzo ci dziękuję, to była bardzo udana sesja. Jeżeli po tamtej stronie jest ktoś, kto wchodzi w rolę Demiurga, w rolę autorytetu, mędrca, który wie wszystko... No to pytanie, czy pracuję pod superwizją. Ja mam 62 lata i pracuję pod superwizją. Mam od wielu, wielu lat swojego mistrza, z którym ja przygaduję swoje pomysły. I ja też po rozmowach z nim czasami dostaję iluminacji, bo przed sesją z nim ja nie wiedziałem, co mam zrobić. 12:08 Dotyczy wielu, nawet też, no wiadomo, pacjentów z nim omawiam, trudnych pacjentów, gdzie nie wiem, jaką przyjąć strategię, jaką przyjąć... 12:18 drogę w pracy z tym klientem. I to jest superwizja. Natomiast też bardzo często w tej relacji jest interwizja. Nie tylko superwizja, czyli z mistrzem. Ja się cieszę, że jest mój superwizor, bo jest starszy ode mnie. Ja go poznałem. On w Wiedniu mieszka. Kiedyś na jednych z moich staży wiedeńskich. No sam wiesz, dla takiego gościa jak ja, czym jest Wiedeń? W Wiedniu się chodzi na kolanach. 12:40 Freud, Jung, Adler, Frankl. No i tu mogę oczywiście uciekać z kolei, bo też mi kiedyś jeden dziennikarz przy takim moim zacięciu, nie ukrywam, do cytowania różnych mędrców, bo mam taką zajawkę, lubię ładne zdania, które kiedyś mi wpadły w ucho i tak mi powiedział, słuchaj, czy ty mnie za dużo cytujesz? I tak to zostało ze mną, dlatego że rzeczywiście to też może być ucieczka w mądrości, ze strachu przed doświadczaniem czegoś, co jest obok i wzbudza w nas niepokój. 13:15 Ja nie uciekam od tego twojego pytania, takiej trochę diagnozy nad naszą kondycją psychiczną, że ci ludzie uciekają, bo... Tak naprawdę, wiesz, to może powiedzieć, czy oni uciekają? Ci, którzy z nimi żyją. Ci bliscy, którzy im towarzyszą. To jest dziecko, drugie dziecko, żona. To najbliższa grupa ludzi. Ona może powiedzieć, czy on rzeczywiście ucieka. A kiedy jest ucieczka? Jeżeli masz jakiś delikatny pożar na pokładzie. 13:48 Jeżeli gdzieś tam czuć delikatny sfond, jakieś nieprawidłowości. 13:53 I wtedy pan domu mówi, będę przez dwa tygodnie na Bali medytował na plaży. Wy sobie tutaj zostańcie, a ja pójdę się doładować. No to tak, to wtedy widać ewidentnie, że to może być zakwalifikowane jako ucieczka. Zasubskrybuj mój program, by nie ominąć kolejnych odcinków. 14:09 Dlatego chciałem rozpocząć od tego wątku, jaki jest ten pierwiastek głęboko w nas, do którego nawet terapia nie jest w stanie dojść. I zastanawiam się też od innej strony, ilu ludziom w terapii nie zdołałeś pomóc. Bo są ludzie, którym terapia nie pomoże. Może pomóc przepracować traumę, różne doświadczenia z dzieciństwa, ale nie przepracuje. 14:34 tego bólu egzystencjonalnego, który czujemy w życiu. Dziękuję za to pytanie. 14:42 Nie przygotowaliśmy się, nie znam pytań, nie wiem, o czym będzie mnie Cyprian tutaj, o co będzie pytał, ale lubię to już naprawdę na tym etapie, że do tego się odnosisz, dlatego że ja jestem trochę w opozycji, ja jestem trochę w kontrze, do tej takiej koncepcji, którą bardzo mocno eksponuje Gabor Mate, postać w mojej branży, święta, który bardzo mocno o traumie. Zacytuję jedno jego zdanie, parafrazując oczywiście, bo dosłownie nie pamiętam, nie pytaj się, dlaczego jesteś uzależniony, nie pytaj się, skąd jest to uzależnienie, spytaj się, skąd jest w tobie ten ból, który doprowadził do uzależnienia. 15:25 Czyli mamy totalne alibi naszych głupich wyborów. Dlatego, że to jest w ogóle, to się rozprzestrzeniło wśród koleżanek i kolegów w mojej branży, którzy nawet jak diagnozują pacjentów, no bo ja mam specjalizację, jestem certyfikowanym specjalistą od psychoterapii uzależnień. Ja się uczyłem dosyć długo. 15:46 Właśnie w tym obszarze. O tyle to się różni od pracy takiej stricte psychoterapeutycznej, takiej freudowskiej, psychoanalitycznej, behawioralno-poznawczej, od tego, co ja robię. Dlatego, że ja pracuję z ludźmi, którzy mają zakłócono postrzeganie rzeczywistości. Czyli najpierw musi być ten etap takiego lądowania. stabilizowania pewnych funkcji poznawczych, które są rozregulowane, nie tylko na poziomie stricte energetycznym, nie tylko na poziomie hormonalnym, ale właśnie również takim somatycznym, kiedy ciało po prostu jest przytrute, jest zatrute i to jest niesamowite, że wiesz, że... 16:25 Trochę mnie to boli, bo dobrzy terapeuci, ci, którzy pracują w tych różnych szkołach terapeutycznych, oni mają jakieś tam oczekiwania względem pacjentów i powinni mieć, żeby oni na czas pracy wglądowej, domykającej, dociekającej praźródeł, jednak dobrowolnie odstawili substancje psychoaktywne. To niestety nie jest praktykowane wszem i wobec i trochę na tym boleje. Ja Wrócę do tego wątku, tej takiej permanentnej, dogłębnej pracy terapeutycznej, gdzie ludzie rzeczywiście szukają tego złotego cielca i ten Gabor mówi o tym bólu, który gdzieś tam w nas jest, tylko pytanie u kogo go nie ma. 17:14 Bo ja mam wątpliwość. Przecież jednym z głównych czynników naszej egzystencji jest permanentny ból egzystencjalny. I wiara w to, że będziemy funkcjonować w przestrzeni, gdzie nie będzie napięcia, jest niezwykle niebezpieczna. Pewnie nieraz zetknąłeś się z takim modnym terminem work-life balance. 17:37 Oczywiście. 17:38 bardzo swego czasu lansowany, bardzo często eksponowany, sam wiele robiłem szkoleń, byłem zapraszany, proszę przyjechać, porozmawiamy o work-life balance. Ja tak naprawdę trochę tak humorystycznie do tego podchodząc, mógłbym pojechać na zlecenie o work-life balance, wyjść na scenę i powiedzieć, coś takiego nie istnieje. 18:04 Dlatego, że to jest niezwykle trudne do osiągnięcia, stan całkowitego balansu. I teraz, skoro wspomniałem o Wiedniu, no to nie sposób nie wspomnieć o człowieku w poszukiwaniu sensu, czyli o Wiktorze Franklu, który powiedział bardzo ważne zdanie. Stan, który my nazywamy homeostazą i pragniemy takiej sztywnej równowagi, jest stanem o tyle niebezpiecznym, że on jest nie do osiągnięcia. przez to, co ty nazwałeś. To jest ten ból egzystencjalny. 18:34 On jest jakby na takim poziomie, który zawsze będzie istniał. I wręcz mówi Frank, że definicją normalnej kondycji psychicznej, takiej prawidłowego stanu człowieka jest napięcie między tym, kim jesteśmy, a kim byśmy chcieli być. Bo jeżeli to zniknie, to wchodzisz w stan, którego niektórzy pragną. Ale to jest trochę na takiej zasadzie, jak wielu ludzi bardzo pragnie być bogatymi. 19:00 uważają, że jak będą mieli duże ilości pieniędzy, to znikną ich problemy. I się niestety bardzo często okazuje, że jest odwrotnie. Że te pieniądze wręcz nie zniwelowały różnych pęknięć, różnych problemów nastkwiących, ale wręcz je wyeksponowały. Więc to napięcie, z którym próbujemy walczyć o zgrozo, bardzo często jest sensem życia. I Pewnie się nieraz spotykałeś z próbą zdefiniowania szczęścia. 19:32 Często się pyta ludzi, no proszę podać swoją definicję szczęścia. Co to jest szczęście? Jakbyś mnie spytał, ja ci powiem, nie mam zielonego pojęcia. Ja tylko ci mogę powiedzieć przez pryzmat mojego doświadczenia życiowego, że ja nie chcę definiować szczęścia jako takiego, ponieważ wcześniej jest etap według mnie istotniejszy. To jest ten sens. Jeżeli będziemy robili rzeczy, jakiekolwiek, bo one nie były, małe lub wielkie, które można zdefiniować jako sensowne, wypełnione sensem, to jest być może obietnica, że to się stanie stanem szczęśliwości. 20:08 Powiedziałeś, że ból egzystencjonalny istnieje w mysle i no, czy on nie jest w każdym z nas... zastanawiam się, co się dzieje, kiedy my wychodzimy poza niego. To znaczy, że czy tam nie ma uzdrowienia, kiedy wychodzimy poza taką sferę umysłu? Ram Dass, były profesor Harvardu, były profesor psychoterapii, to jest jego pseudonim jakiś, powiedział, że terapia zajmuje się głównie naprawianiem uszkodzonego awatara, ego, osobowości, ról społecznych, a prawdziwe uzdrowienie polega na przeniesieniu tożsamości na tą czystą istotę. 20:44 Dlatego tak dużo słyszymy o powrocie do Boga, o tym, że szukamy tego uzdrowienia poza umysłem. 20:53 Absolutnie się podpisuje po tym, że my szukamy. Szczególnie teraz jest ta rzeczywistość sprzyja temu, żeby szukać, nawet bym rozszerzył ten termin, nawet bym odszedł do takiej terminologii religijnej i nie używał słowa Bóg. Bym powiedział szukanie duchowości. Dlatego, że duchowość jest pojęciem dużo szerszym i w tej duchowości mamy mieszające się nie tylko kwestie religijne, nie tylko kwestie związane z jakąś... 21:22 Ja też Boga nie identyfikuję jako religię, tylko jako Boga, jako coś, co jest związane z niczym, jako wyższą energię, wyższą... Panie, że o tym mówisz, bo na przykład nie można ukrywać mojej specjalizacji i to też nie jest żadna tajemnica. 21:34 Ja rzeczywiście się specjalizuję w obsesjach, w ucieczkach, Coś, co się definiuje również w moich papierach, mam na dyplomie napisane specjalista certyfikowany psychoterapii uzależnień, ale ja od razu ci powiem, że ja nie lubię tego słowa uzależnienia, dlatego że co z używaniem, bo my się skupiamy na uzależnieniach, jakby akceptując używanie. To jest dopiero ucieczka. Pytanie, czy my musimy się łagodzić, bo to jest ten wybór, taki franklowski wybór, że to, co on napisał w tej cieniutkiej, napisanej przez pięć miesięcy po wyjściu z obozu koncentracyjnego książeczce Człowiek w poszukiwaniu sensu jest fenomenalne. 22:13 On powiedział, że człowiek nawet w takim miejscu jak ubóstw koncentracyjny, który dla mnie, dla ciebie, podejrzewam dla wielu słuchających tej rozmowy, to jest jakieś ekstremum, to jest coś niewyobrażalnego, bo nikt nawet nie jest w stanie wyobrazić sobie, co tam się mogło dziać. My czytamy mnóstwo książek Borowskiego, naukowską, ja czytywałem takie lektury z tymi opisami tych okropnych miejsc, Później się pojawił Sołżenicyn z archipelagiem Gułak, opisujący tę taką smutę sowiecką i to, co tam się działo. 22:50 Oni wszyscy pisali z Franklem na czele o tym, że nawet w takim miejscu jest wybór. Tak, mamy wybór w takim ekstremum. Zacytuję Frankla. 23:01 Pozostać człowiekiem albo zostać świnią. To jest dosłowne tłumaczenie tego, co czytałem u Frankla. My zawsze mamy ten wybór i wiara w to, że istnieje gdzieś świat, który de facto W niektórych przestrzeniach nam się obiecuje takie świetlane życie, radosne, uśmiechnięte. Dajemy sobie prawo na to, żeby być na Rauszu, ten słynny film, czy wiele innych sugestii mówiących, że jak sobie zajarasz, wciągniesz parę buszków zielska, marihuany, To tak się to życie będzie w szczęśliwości toczyło. 23:38 Tylko, że to jest próba, zresztą to nam naiwna próba, z góry skazana na niepowodzenie, niwelowania pewnego bazowego, podstawowego stanu napięcia, który w nas tkwi. To są nasze ustawienia fabryczne. I teraz... Znowu też jakby zrozumiesz, dlaczego mi się zarzuca to ciągłe cytowanie, bo napotkałem pierwszy raz w życiu jako 17-letni chłopak zdanie, bo cytował Schopenhauera. Człowiek powinien być dumny, że może znosić cierpienie, bo cierpienie uszlachetnia. 24:09 Artur Schopenhauer. I wiesz co? Dla wielu osób, które dotknęły cierpienia, dotknęły tej esencji, tego bólu naszego na tym łespadole, oni się pukają w głowę, mówią, jak to można cierpienie gloryfikować, jak to można cierpienie jakąś apoteozą traktować. No więc to jest taka egoistyczna, taka pokusa egoistycznego patrzenia na cierpienie ludzkie, że ja, ten filtr ja, Jeżeli my cały czas przez ja patrzymy na świat, no to mamy problem. 24:48 Dlatego ja jestem w superwizji. Ja mam 62 lata i pracuję z mistrzem, który ma tam odpowiednio 10 więcej. Cieszę się, że Bogdan jest w dobrym zdrowiu. Dlatego, że jeżeli my... Zresztą idźmy trochę na wschód. Zerknijmy przez sekundę na daleki wschód. gdzie buddystom jest bardzo bliskie stwierdzenie, potwierdzeniem na samek jest drugi człowiek. Jeżeli my wszystko filtrujemy przez ja, no to my tak naprawdę nie mamy punktu odniesienia, nie mamy lustra. 25:19 Ja bym do terapii powiedział jedną rzecz. To jest dobrowolne usadowienie się przed lustrem. Bo terapeuta odzwierciedla On powinien parafrazować, zbierać do kupy, nie oceniać. Pierwszą rzecz, którą słyszy pacjent u mnie w gabinecie, nigdy nie dostaniesz w tym gabinecie oceny. Akceptuję ciebie bezwarunkowo. Mogę nie akceptować twoich wyborów i o tym możemy rozmawiać, ale nigdy nie będę nie akceptował ciebie jako człowieka, bo jesteś żywym, prawdziwym człowiekiem. 25:51 I idąc jakby dalej w tym kierunku, to... 25:56 Jeżeli ma się tyle lat, co ja i się ma swoją historię, kiedy nie ma się już jakby dwojga rodziców, których się pożegnało, których się bardzo kochało, to już taki człowiek może powiedzieć, że wie, czym jest ból. Oczywiście też jakby z dystansem, bo wiadomo, że są jeszcze skale bólu niewyobrażalnego, których na szczęście nie miałem dane, nie było mi dane odczuwać. Ale ja wiem jedno. Ból mojej umierającej na Parkinsona matki był dla niej Widziałem to, przeżywałem to, bo jej towarzyszyłem. 26:29 Czymś trudnym do przetrwania. Zakończyło się to śmiercią, uwolnieniem. Natomiast wiem, jak wpłynęło to na mnie. Więc ja mogę pełną odpowiedzialnością tutaj u ciebie stwierdzić. Cierpienie mojej matki mnie uszlachetniło. Jestem przekonany, że to jej cierpienie nie poszło na marne. 26:53 A miałeś kiedyś takie doświadczenie, że to doświadczenie bólu przerodziło się w doświadczenie, którego nie potrafiłbyś nazwać wszystkimi dostępnymi, wyuczonymi metodami, które zdążyłeś poznać przez naukę, bo ja wiem, że ty jesteś terapeutą i opierasz się o konkretne narzędzia, konkretne metody, których się nauczyłeś. Zastanawiam się... Na ile potrafisz też z tego wyjść, żeby nie patrzeć przez ja, ale nie przez superwizję? 27:25 Albo czy było takie doświadczenie, które spowodowało to, że mogłeś spojrzeć na swoje życie z zupełnie innej strony? 27:34 Mam oczywiście takie sytuacje, kiedy łzy mi leciały godzinami, bo nie mogłem bólu na przykład kamieni nerkowych znieść, albo wrzodów, które mnie dopadły, bo ja prowadziłem bardzo niehigieniczny tryb życia. Ja nie byłem grzecznym chłopcem z dobrej rodziny, wykształconych rodziców, którzy skierowali syna na warszawskie AZS AWF, gdzie uprawiałem sobie koszykówkę i byłem naprawdę, nieskromnie powiem, niezłym koszykarzem i kocham tę koszykówkę, do tej pory jestem jej wierny i sobie chodzę czasami pograć i uczy mojego drugiego syna dwutaktu w tej chwili i kocham to, że mogę to robić. 28:15 Ale naprawdę w moim życiu były takie momenty, których nawet nie wiem, czy bym chciał o tym opowiadać, bo wyjdę na gościa, który pokazuje swoje blizny i licząc na to, że to jakiegoś prestiżu dostąpię. I od razu mam scenę filmu Spielberga Szczęki, pierwsza część, kiedy panowie sobie pokazywali blizny porekinowe w tej słynnej historii, na tej łajbie, gdzie polowali na tego potwora. 28:45 Mam takie historie, ale nie opowiem ci o nich, bo one są naprawdę dla mnie nudne. A ja też chcę zachować w tej twojej rozmowie taką świeżość, nie mówienie o nudnych rzeczach. One może będą ciekawe dla kogoś. 28:55 A droga do bycia chrześcijaninem, czy to była droga, która była spowodowana jakimś autentycznym zrozumieniem, doświadczeniem? Czegoś, co jest nieracjonalne, czy droga, w której zostało to przejęte przez okres wychowania? 29:10 Tak, to jest to. Ja nie umiem nie wierzyć. Tym bardziej, że ja mam takie podejście, wiesz, do wiary, które jest dla takich zatwardziałych katolii. Jest w ogóle nie do przyjęcia, którzy się oburzają. Dlatego, że ja miałem taki okres tutaj się jakby... O, to może być ciekawe dla kogoś. Taka wskazówka, bo mam wielu klientów, którzy się strasznie blokują na mityngi AOS-kie, na wspólnoty AA. Ja miałem taki moment w swoim życiu... 29:37 To był dawno, już nawet nie chcę liczyć, ale to był 90. któryś rok, gdzie położyłem na obie łopatki moje dotychczasowe, ówczesne życie, które mogło być udane, ale przez moje głupie wybory nie było. Gdzie po prostu doszło do rozstania z moją pierwszą żoną, z matką mojego dorosłego syna. I ja poczułem tak potworną, bolesną samotność. Ja wtedy doświadczyłem tego, o czym teraz czytam w książkach i do czego się odwołuję, że Bycie samemu. 30:10 Ja nie mam rodzeństwa. 30:12 kiedy jest się samemu i wszyscy cię opuścili, a część ludzi też ty opuściłeś, bo już nie chciałem wtedy pływać w gęstym sosie Warszawki lat 80., 90., upojnego balangowania, które było atrakcyjne przez chwilę, a później stawało się tak naprawdę kamieniem u nogi, wręcz można powiedzieć takim gęstym sosem ekstrementów, jakkolwiek by to nie nazywać. Ja już nie chciałem tam być. To był taki moment mojego rozdroża. 30:45 I ja wtedy poczułem fizycznie ból samotności. Mówię, to jest nieprawdopodobne, co się dzieje. A wiesz, dlaczego poczułem ten ból? Dlatego, że nie brałem już narkotyków. Już nie byłem zainteresowany. Ja wiedziałem, czego ja nie chcę robić. To doświadczenie dotknięcia tego piekła narkoty, tej iluzji, tej fantasmagorii, absurdu, rozumiesz, tej oferty takiego, wiesz, kiepskiego dealera, który ci oferuje raj. Zresztą to znowuż witkacy się pojawić może. Książka słynna Narkoty, nie myte dusze, który pisał o kokosie. 31:16 Bardzo fajne zdanie. Kochanka, która bardzo wiele obiecuje, ale tak naprawdę nic nie daje. Znaczy, ja bym to podciągnął pod wszystkie narkoty. 31:25 One bardzo wiele obiecują, a nic nie dają. I dlaczego ja wtedy ten ból poczułem, tej samotności? Bo byłem trzeźwy. Bo ja już miałem kilka lat pełnej abstynencji, daleko mi było jeszcze do trzeźwości. Miałem za sobą różnego rodzaju potknięcia, takie też behawioralne, no bo wiadomo, że jak się tam bierze ciężkie narkotyki. To później też jest pokusa, żeby tam, nie wiem, popływać sobie trochę w pornografii, popływać sobie trochę w takim frywolnym, delikatnym ujęciu jakiejś takiej seksualności. 31:56 Moja pierwsza, że ona tego nie wytrzymała, żeśmy się rozstali. I teraz już będzie puenta, ponieważ nie palę marihuany, więc te dygresje mnie nie porwą, no bo jak się gada z kimś, to jara zielsko, to jest niestety trud dość później powrotu do pionu. Ja wracam do tych mityngów aockich, dlatego że zacząłem chodzić na mityngi aockie nie dlatego, że miałem problem z alkoholem, nigdy go nie miałem, u mnie w domu nigdy, znaczy mnie się zarzuca, no ten facet się czepnął alkoholu, pisze książki, już drugą napisał książkę z trylogii alkoholowej, no to przecież on na pewno jest alkoholikiem, który tam nie pije. Jest niepijącym alkoholikiem, też taki ulubiony termin. 32:28 Więc nie, wyjaśniam, tutaj w tym miejscu nigdy w moim domu nie było alkoholu, ojciec nie był alkoholikiem, matka tym bardziej, a ja nigdy nie byłem uwiedziony przez tę dziwną substancję, która w mojej nomenklaturze jest legalnym narkotykiem. Natomiast ja wtedy poszedłem na te meetingi, wiesz po co, Cyprian? Do drugiego człowieka. 32:48 Bo ktoś mi kiedyś powiedział, wiesz, jak ci będzie źle, idź na meeting. 32:51 Bo tam się spotykają ludzie, tam może przez chwilę poczujesz się, że nie jesteś sam. No i poszedłem na taki meeting aocki. Ponieważ miałem już wtedy historię już taką z dystansem, tę narkotykową, więc nie byłem farbowańcem. Nie byłem ptyśkiem, który udaje kogoś, kim nie jest. Co prawda to były meetingi tylko dla alkoholików, ale ja wtedy już czułem, że alkohol jest narkotykowy. I chodziłem na te meetingi po to, żeby z tymi ludźmi stanąć, wziąć się za ręce, wymienić te trzy frazy słynne, które mogą też paść w tej naszej rozmowie. 33:34 Boże, użyć mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić. Odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić. I mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego. Trzy zdania. Przecież to jest sens życia. Jeżeli my tę umiejętność będziemy chcieli posiąść, nie od razu na pstryknięcie, ale będziemy ją zgłębiać, to naprawdę może nasze życie być dużo bardziej atrakcyjne. 33:59 A znalazłeś na przestrzeni lat narzędzie, które może być skuteczniejsze niż rozmowa w terapii? Mówię też o tym, że jesteśmy w takim trendzie, nurcie, w którym coraz więcej ludzi... odwraca się od klasycznych metod? Wchodzi w niekonwencjonalne ustawienia Hellingera, bioenergetyka Lowena, prace z oddechem, wchodzenie w jakiś stanet? 34:22 Wrzuciłeś do jednego worka różne obszary, które też nie są jednoznaczne, bo niektóre z tych rzeczy, które wymieniłeś, ja hołubię, Nawet praktykuję, natomiast niektórych nie. Niektóre uważam za niebezpieczne, a niektóre uważam za bardzo warte. 34:38 Które uważasz za niebezpieczne, a które uważasz za warte? 34:40 Ja mam uproszczoną sytuację, dlatego że ja jestem certyfikowany, ja jestem mądrala, wiesz, egzaminy państwowe i tak dalej. potwierdzone kompetencje zawodowe. I ja sobie też już na pewnym etapie uprościłem, bo w tym natłoku różnego rodzaju różnych ofert mamy paradoks wyboru. Barry Schwartz, świetna książka zresztą. Mnogość tego, co na początku mówiłeś, że tego jest tyle, że człowiek naprawdę w tej chwili jedną z głównych umiejętności życia człowieka to jest selekcja. 35:12 Selekcja tego, co nam się proponuje. A im bardziej nam się coś proponuje, tym bardziej trzeba być ostrożnym, bo nie do końca możemy być pewnymi, że to jest coś, co służy dobru. Tutaj można by też Sokratesa wejść, ale już te trzy sita sokratejskie to każdy może sam wygooglać. Żeby weryfikować, żeby tymi sitami sokratejskimi się po prostu posługiwać. I ja sobie uprościłem dlatego, że są towarzystwa, na przykład w Polsce, Polskie Towarzystwo Psychologiczne, czy Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, które weryfikuje za nas. 35:45 Sprawdza. I na przykład ja nie pracuję metodami, które nie są zatwierdzone przez te towarzystwa. I taką metodą, która się w Polsce już 20 ponad lat temu bardzo mocno dobrze się czuje, to są ustawienia helingerowskie, do których ja mam dystans, dlatego że te ciała, o których wspomniałem, mają dystans. Więc ja ustawienia helingerowskie... 36:07 Przyglądam się temu, co się dzieje tam, aczkolwiek nie jest to dla mnie na tyle przekonywująca formuła, żebym ja mógł powiedzieć, że mi się to podoba. Nic na ten temat nie wiem i jak szukam badań, to nie mogę znaleźć, które by potwierdzały skuteczność poza tą chwilową, trwającą kilka dni lub kilka tygodni iluminacją. Iluminacją? Co masz tam, myślisz? Iluminacją uniesienia, uczestniczenia w grupie, rozumiesz? Bo gdzieś tam ludzie będąc na różnych seansach, warsztatach, Pomijając to, co tam się dzieje, czy tam się pali zielsko, czy tam się bierze ajałaskę, czy tam się ludzie modlą, czy tam się ludzie, cokolwiek mogą robić, są w grupie. 36:50 Grupa aktywuje uniesienie. Nieraz widziałem różnego rodzaju amerykańskie spotkania w Stanach, gdzie ludzie w ekstazie religijnej zachowywali się jak po narkotykach. A nie byli po narkotykach. Mózg po prostu to generował. I występuje taki efekt drżowych okularów po spotkaniach, gdzie ludzie przychodzą i są szczerzy i otwarci, że bez względu na metody, jakie tam są, bez względu na to, jakie tam są techniki stosowane, jakie substancje w grę wchodzą, najlepiej, żeby ich nie było w ogóle. 37:27 Efekt jest podobny. Jest uniesienie. Więc to samo z siebie też powoduje to, co później my możemy przypisywać na przykład działaniu ajałaski, działaniu ustawień albo działaniu, nie wiem, etanolu po jakiejś, wiesz, balance. 37:45 Rozmowa przede wszystkim daje ci to, że ty przechodzisz przez cały proces świadomie, przez stan naturalny, gdzie nie musisz wchodzić w żadne różne substancje psychoatykne, ani uniesienia też grupowe. No ale z drugiej strony, mówisz, że bazuzujesz na tym, co Towarzystwo Psychiatryczne ma udowodnione naukowo. Ostatnio widziałem badania naukowe i słuchałem rozmowy z profesorem Carhartem Hallisem, który jest jednym z czołowych neurobiologów profesorów na świecie, który badał terapię psylecybinową, która wykazała wyższą skuteczność niż standardowe leki, a u pacjentów od 6 do 12 miesięcy po terapii obserwowano silniejsze poczucie sensu życia, wdzięczności więzi z innymi, lepsze funkcjonowanie fizyczne oraz rzadsze sięganie po używki jak alkohol czy papierosy. 38:33 Ja wiem, że jesteś przeciwnikiem, ale potrafisz otworzyć się na to, że to też może być przełom w nauce. 38:38 Nie jestem przeciwnikiem. Jestem kibicem. Jestem kibicem, który nie wchodzi na boisko. Czujesz różnicę. Ja kibicuję, bo wszystko to, co służy leczeniu, Uratowaniu ludzkiego życia. Jestem pierwszy, który stanie i będzie bił brawo. 38:56 Ja nie ukrywam, że słuchałem jednej rozmowy z tobą, pewnego podcastu, gdzie bardzo mocno uderzałeś w różne substancje psychoaktywne. Wiem, że stawałeś bardzo mocno w kontrze. 39:06 Przyjmowane bez anturażu bezpieczeństwa. Dlatego, że to są nadal, nawet to, co ty cytujesz, to są wszystko... 39:16 badania, które trwają. Nadal jeszcze nie ma zakończonej drogi legislacyjnej. To nadal nie jest zatwierdzona metoda. Nie w Polsce. W Stanach już tak. Ale to jest w fazie eksperymentów. Nie kupisz tych leków w aptece. To nie jest tak, że lekarz ci przepisze tak, jak niestety mamy w tej chwili z medyczną marihuaną. Bo to się stało w Polsce a propos marihuany. No w tej chwili idziesz kupić dziecku, nie wiem, syrop i patrzysz, na każdej kasie jest listek marihuany. Znaczy, ja bardzo głęboko wierzę w naukę i bardzo głęboko wierzę w to, że lekarze kierują się etyką zawodową i przed zapisywaniem tych preparatów diagnozują pacjenta w procesie diagnostycznym. 40:01 A nie wygląda to w ten sposób i to jest... Moje doświadczenie, ja co tydzień chodzę do fizjoterapeuty, który ułatwia mi tam te moje różnego rodzaju historie z moim dużym ciałem i on ma duży gabinet w pewnym miejscu w Warszawie i udostępnia, podnajmuje. I opowiedział mi ostatnio, że przyszedł do niego lekarz, lekarz z dyplomami, ze wszystkim, chcąc wynając gabinet. I wiesz, co usłyszał od tego lekarza ten mój psychoterapeuta? 40:33 Że ja nazywam się tak i tak, jestem lekarzem, ja będę tutaj w tym gabinecie pracował, będę wypisywał pacjentom receptę na medyczną marihuanę. Rozumiesz, co się dzieje? Nie przychodzi lekarz leczyć, Tylko prowadzić punkt, w którym będzie dystrybucja medycznej marihuany. Czyli idźmy dalej w absurdy. Przychodzi lekarz i mówi dzień dobry, chciałbym tutaj panie Cyprianie wynająć od pana tutaj gabinet obok, bo jest wolna przestrzeń. Będę przepisywał antybiotyki. 41:02 Albo będę przepisywał suplementy diety jakieś tam i tak dalej. Znaczy, my się trochę zapętlamy. Znaczy, my robimy sobie złotego cielca, robimy sobie antidotum na całe zło. Jak w tej takiej śmiesznej reklamie sprzed iluś lat, że ryba jest dobra na wszystko. No nie ma takich leków. Nie istnieją leki, które działają na wszystko w sposób idealny. Zawsze są skutki uboczne. I tak jest również z psychodelikami, do których... My tak naprawdę na temat psychodelii nic nie wiemy. Jeżeli są... jest progresja w jakimś obszarze, ja się cieszę. 41:37 Ale jeszcze zbyt mało czasu minęło, żeby mieć pełne spektrum tych negatywnych konsekwencji. To, że coś przechodzi, te wszystkie jednostki badawcze, to nadal jakby też warto zachować pewnego rodzaju dystans. My możemy oczywiście zerkać, filować z zainteresowaniem na te halucynogenne różne historie, psylocybina i tak dalej, bo ona jest głównie tutaj, wielu lekarzy w to weszło bardzo mocno. Ja zachowuję dużo większą powściągliwość. Ja jestem absolutnie radykalnym przeciwnikiem korzystania z tego bez procesu diagnostycznego. 42:09 Ludzie sami podejmują decyzje. Aha, czytałem, słyszałem. Aha, słyszałem na podcaście, ktoś mówił o przejściu takim w inny wymiar. To mi na pewno rozszerzy moje horyzonty. No to ja sobie załatwię. No i następuje załatwianie. To nie jest problem. Naprawdę, tak z tą marihuaną. Ludzie sobie załatwiają marihuanę bez procesu diagnostycznego. Ja jestem mocno osadzony w pragmatyzmie takim. Ja żyję. To też jest taki wątek, który jest dobry. 42:37 Ale proces diagnostyczny wymaga tego, że takie substancje możemy zażywać tylko i wyłącznie w przypadkach, w których mamy schowania neurologiczne. Dokładnie. To jest depresja, PTSD. No ale w momencie, kiedy są też badania i o tym też mówi ten właśnie profesor Harris, to rzeczywiście jest, dla mnie to też jest przełomowe, bo to tylko pokazuje to, że nie tylko przyjmujemy takie substancje w przypadku schorzeń, ale też po to, żeby móc poprawić jakość swojego życia i jakość swojego życia można mierzyć na podstawie parametrów dotyczących, nie wiem, wdzięczności, doceniania, rodziny, relacji z dziećmi i te substancje też mogą być pewnego rodzaju otwarciem się na nowe postrzeganie życia, po prostu. 43:23 Ale nie a priori. 43:25 Nie ma panaceum na ból istnienia, to żeśmy na początku ustalili. To jest iluzja. 43:30 To, co ci powiedział mnich buddyjski w latach 80., że z zamiennikiem każdej substacji psychotyknej aktywnej może być po prostu zwykły stan naturalny, że możemy dojść do tego sami. Brawo. 43:43 Dokładnie o to nie chodzi, że my chcemy figlować z nową ofertą. Widzisz, ja mam tyle lat, i już mówiłem wielokrotnie. Ja przyglądam się od lat 80., Ibogaina. Być może nawet nie słyszałeś. 43:56 Nie, oczywiście słyszałem. 43:57 Jeden z najsilniejszych to jest jeszcze bardziej silniejszy, którą w latach 80-tych i 90-tych próbowano leczyć nią heroinistów. Przyszła fala, moda na tę ibogainę, temat zgasł. Później mamy profesora Grofa, o którym wspomniałeś de facto, bo mówiłeś o oddychaniu holotropowym. I oczywiście Grof robił eksperymenty, bo to jest Czech. On w Czechosłowacji, bo to jeszcze była Czechosłowacja przed podziałem, robił eksperymenty z LSD. 44:34 Z ciężkim narkotykiem syntetycznym, który jest znany w popkulturze bardzo mocno dzięki różnym filmom. I Czesi odeszli od tego eksperymentu. postawili mu tamę, dlatego że okazało się, że ilość progresji przy leczeniu ciężkich zaburzeń psychicznych była niższa niż pojawiające się efekty uboczne. Aleksander Szulgin Ten od MDMA, który wymyślił... 45:08 Zresztą, no to jest też... Ja w Alkoiluzji dużo o tym wątku piszę, więc nie chcę też tutaj jakby za bardzo się wyprztykać. Ale generalnie ja zachęcam do tego, żeby się interesować, żeby czytać. Ja jestem... Mam zasubskrybowane ciekawsze ośrodki medyczne na całym świecie. Jestem subskrybentem i przyglądam się, obserwuję cały czas ten rynek i widzę, w jakim to kierunku idzie. Ale... Zachęcam do daleko idącej powściągliwości, dlatego że na przykład rzeczywiście mamy pełne spektrum różnych korzyści, ale zacytuję mojego kolegę, tu z Warszawy, psychiatrę, który sam jest biegłym, umie się posługiwać narzędziami diagnostycznymi, bo jest psychiatrą i diagnozuje mi pacjentów pod kątem na przykład spektrum ADHD. 45:58 I rzeczywiście część tych ludzi, którzy mają, no bo ADHD to nie jest punkt, masz wirusa i masz, nie wiem, grypę albo anginę. To jest coś, co jest w pewnym spektrum. Część ludzi ma to ADHD, ale pytanie, czy ono uniemożliwia mu racjonalne, normalne funkcjonowanie. I teraz Jarek mi kiedyś powiedział taką rzecz stosunkowo nawet niedawno, że połowa ludzi, która do niego przychodzi, To są ludzie, którzy tak naprawdę to są narkomani. Oni przychodzą po receptę na Medikinet. 46:29 Metylofenidat, który ma działanie bardzo podobne do narkotyków z obszaru psychostymulacji. 46:34 Z grupy amfetaminy. 46:35 No zdecydowanie. I teraz... 46:39 Dochodzi do, bardzo często, bo Jarek jest też dojrzałym mężczyzną specjalistą, który uznaje, że niektórym ludziom nie chce zapisywać tej substancji, bo uważa, że ona nie poprawi jego komfortu życia, a może wręcz zaszkodzić. Jeżeli ma jakieś podejrzenie, że tam w grę wchodzą inne motywy, no i dochodzi do konfliktów. Pacjenci są bardzo często agresywni, niezadowoleni i uwaga, idą do innego lekarza, który od razu lekką ręką wypisuje ten metylofenidat. 47:09 Więc ja jestem na kolanach, uczyłem się diagnozy w ramach swojej specjalizacji, umiem diagnozować. Przy wątpliwościach, ponieważ nie jestem lekarzem, nie jestem psychiatrą, jak mam wątpliwości, kontaktuję się z moim współpracującym ze mną doktorem i sugeruję mu wnikliwą diagnozę na przykład tego czy innego pacjenta. 47:31 Oczywiście cały czas mówimy o substytucie stanu naturalnego, czyli dochodzenie przez własne wglądy czy przez rozmowę, ale czy miałeś takie przypadki u siebie w gabinecie ludzi, którym takie doświadczenie pomogło albo i zaszkodziło? 47:46 Wiesz co, ja zacytuję ci to, co kiedyś natrafiłem w jednej z takich amerykańskich, naukowych publikacji a propos tego, co opisuje Jung w jednej z takich ciekawych historii, którą daruję, nie będę spoilerował. Chodzi o to, że tam jest taka scena, gdzie... 48:11 Ona ilustruje, że nie tylko słowo jedno może człowiekowi uratować życie, ale nawet to jedno słowo może go zabić. No bo taka jest siła uderzeniowa niektórych sformułowań. To wszystko zależy, kto jest po drugiej stronie. I on, Jung, opisuje historię kobiety, która została przyprowadzona do domu jej rodziców, pod Wiedniem, wykształceni ludzie, bogaci, służba stoi w tym wielkim korytarzu i dwóch policjantów wprowadza córkę tych państwa, zgwałconą niedawno w parku okolicznym, podarta, umrócana, przerażona, roztrzęsiona. 48:59 I ojciec tej córki, gdy zobaczył ją, ukochaną córeczkę, w takim stanie, poczuł tak potworny ból, tak potworne cierpienie, że nie był w stanie patrzeć na nią. I odwrócił wzrok. Odwrócił wzrok z bólu i cierpienia. I teraz, co tu się wydarzyło? 49:26 Ta kobieta już nie jako nastolatka, tylko jako około 60-latka trafiła do Junga na terapię, mając nieprawdopodobnie zrujnowane życie, w gruzach, nieudane związki, ciężką depresję i przyszła po pomoc. I zaczęli ze sobą pracować. I ona miała to w obszarze nieświadomości. Poukrywane. On z nią pracował hipnozą. W obszarze nieświadomości czy podświadomości? 49:57 Podświadomość to jest błędne określenie nieświadomości. To funkcjonuje jako podświadomość, aczkolwiek prawidłowym określeniem jest obszar nieświadomości, który jest spychany. To jest to samo, tylko że inaczej nazywane. Obszar nieświadomości jest obszarem... gdzie ukrywamy, żeby nam głowa nie pękła i my to wypychamy i to jakby wychodzi z tego, no to jakby trochę część danych musimy gdzieś tam przenieść, żeby ten system się nie zawiesił. Ale to nadal zawiaduje, dlatego że dopóki sobie nie uświadomisz nieuświadamianego, dopóty będzie tobą zarządzać przez całe życie, a ty będziesz traktował to jako przeznaczenie. 50:34 No i to jest tak naprawdę to, o czym my rozmawiamy. Ona o tym nie wiedziała, co się tam jakby zadziało. Ona myślała, że ona ma to, nie wiem, jakby załatwione. Natomiast słuchaj, ona zakwalifikowała odwrócenie wzroku ojca jako obrzydzenie. 50:50 Gest. Symboliczny, tam nawet słowa nie było. Ona błędnie to zinterpretowała. I przez całe życie praktycznie miała poczucie nieakceptacji przez ukochanego tatusia. To jest taka scena, która mi bardzo mocno pokazuje, że cokolwiek mówimy, czy cokolwiek pojawia się od nas do drugiego człowieka, zastanówmy się, jaką to może wywołać reakcję po drugiej stronie. To się nazywa empatia. w gabinecie niezbędna. 51:21 Ale jest jeszcze szerszy termin, empatia społeczna. Dlatego, że na przykład niedawno, co już wydawać by się mogło, jest już przeszłością, ale nadal o zgrozo ma to miejsce, dlatego że my już de facto praktycznie wszystko wiemy, że alkohol jest taki, a nie inny, że to jest paskudztwo, które w ogóle nie powinno być reklamowane. I nadal trafiają się osoby, które nie są biedne, które są często bardzo rozpoznawalne, które mają mnóstwo wpływu na losy choćby dzieci, no bo gdzieś tam czasami dzieciaki obserwują te osoby i ta osoba reklamuje suchaj alkohol. 52:04 Ja oczywiście tak terapeutycznie współczuję takiej osobie, bo nie wiem, czym ona się kieruje. Na pewno wiem jedno, że może mieć bardzo duży deficyt empatii społecznej, którą powinna mieć. Każda osoba publiczna, bo też takie do ciebie tutaj przychodzą, powinna mieć świadomość, że to, co powie u ciebie, czy to, co powie gdzieś tam na zewnątrz, czy to, co pokaże gdzieś tam na zewnątrz, może, uwaga, kogoś zabić. 52:30 Mówisz o odpowiedzialności za słowo. W kontekście tego bardzo głośną sytuacją była ostatnio wypowiedź Ewy Wojdyu na temat Igi Świątek, która... Byłeś jedną z niewielu osób, która stanęła naprawdę w jej obronie. Czy takie osoby, które pełnią rolę eksperta, mają w społeczeństwie wysoki autorytet, czy odpowiedzialność za słowo powinna obowiązywać za wszelką cenę, czy są od niej wyjątki? 53:02 Ten post mój. 53:05 Jest o tyle ciekawym materiałem, który ja nadal poddaję analizie i do kolejnej książki zbieram niektóre wpisy i sobie to rozpracowuję. Dlatego, że ja jestem... 53:20 Uwielbiam terapię prowokatywną. W gabinecie czasami też prowokuję sytuację po to, żeby zobaczyć pacjenta w sytuacji, której on nie przewidział na danej sesji. Oczywiście ja to dopasowuję do kontekstu i to jest bezpieczne. Natomiast ten post mój, bo to faktycznie tak było, napisał do mnie kolega, słuchaj, stajesz w plutonie egzekucyjnym? Ja mówię Ewa, bo my się znamy z Ewą wiele lat, nie jesteśmy w bardzo bliskiej relacji. Natomiast znam panią Wojdyło, znałem jej męża i żeśmy w wielu projektach uczestniczyli. 53:53 Ja w tym poście nie stanąłem w jej obronie i to jest największy paradoks tego wszystkiego. 54:01 No nareszcie. Nareszcie ktoś zobaczył sarkazm. 54:05 To rzeczywiście opisałeś to, że już wychodząc z tej ironii w tym poście, bo ja go specjalnie przeczytałem, dlatego że trzy dni temu miałem mieć rozmowę z panią Ewą Wojdyło, ale odwołała mi ze względu na to, że ta skala hejtu, która się na nią wylała, była ogromna. Ale też rozmawiając z nią przez telefon, wiem, że ona chciała bardzo zaznaczyć to, że są rozmowy. w których ona wypowiada się jako ekspert, jako autorytet, ale są też rozmowy, gdzie wypowiada swoje prywatne zdanie. Pytanie, czy w momencie, kiedy taka rozmowa wychodzi publicznie, czy my nie odpowiadamy za swoje słowo za wszelką cenę? 54:43 Czy tam jest jakiekolwiek rozgraniczenie? 54:44 Ostatnie zdanie. Widzisz, my mamy problem w ogóle jako nacja, coraz większy z szarościami. My chcemy jednoznaczności. 54:54 Panie Robercie, to jest białe czy to jest czarne? Bo jak ja mówię, że to jest szare, to jest irytacja. Bo tu jest trochę bieli, trochę czerni. Ludzie nie chcą tak zrealizowanego zamówienia. Chcą mieć jasność. To mam to kupić czy nie? Ja mówię, zastanówmy się na tym, już jest irytacja. Ten post był prowokacyjny celowo. I parę osób go odczytało i się naprawdę poczułem ulgę, jak powiedziałeś o tym delikatnym sarkaźmie, dlatego że ja bym osobiście w życiu sobie nie pozwolił na taką wypowiedź, dlatego że ja to, co napisałem na końcu tego posta, głęboko to wprowadzam w życie. 55:36 Moja prywatność kończy się tam, gdzie zaczyna się mikrofon. Tam, gdzie jest mikrofon, kończy się moja prywatność. Cokolwiek powiesz, może komuś zaszkodzić. Ale teraz ja od razu powiem, ja naprawdę będę bronił tej części, słyszałeś tam, znaczy czytałeś o tym Goldwaterze, o tym kandydacie na prezydenta, może tam ci się chciało zgooglować, zobaczyć o co tam chodziło. Rzeczywiście jest etycznie zabronione diagnozowanie. Ja tam trochę sarkastycznie używałem tych sformułowań. 56:08 Ale wiesz, że ludzie w komentarzach tego nie zrozumieli, dlatego ja też zadałem pytanie w kontekście tego, że ty zostałeś przedstawiony jako osoba, która broniła tych słów. Z kolei ty zaznaczyłeś tam, że już kończąc tą ironię i to było rzeczywiście znamienne i ostatnie zdanie, gdzie odpowiedzialność kończył się tam, gdzie zacząłeś mikrofon. 56:24 Zwiastunem niedostrzeżonym przez 90% czytających, co naprawdę moglibyśmy długo w tej chwili porozmawiać o tym, że dostęp do źródeł, to co też mnie dzisiaj zaczepiłeś, źródła, podcasty, różnego rodzaju materiały, których jest bez liku. I co z tego? My larum podnosimy, że ludzie nie czytają książek. 56:48 Chcielibyśmy, żeby ci ludzie czytali książki. Tylko, że wiesz, jaka jest smutna konstatacja z kazusu Ewki Wojdyło versus, chociaż tutaj nie ma żadnego versus, tutaj nie ma żadnego konfliktu, zaraz do tego się odniosę, z naszym dobrem narodowym, Igą Świątek, że my nie umiemy czytać ze zrozumieniem. nam się niuanse, rozumiesz, gdzieś tam plączą. Ja na początku tego postu, zaczynając go, że do tego mojego, odwołując się do tego, co mi tam kolega napisał, czy staniesz w plutonie egzekucyjnym? 57:22 Zacytuję siebie z tego posta. Nie. 57:26 Napisałem mu przewrotnie, że nie, ja stanę w jej obronie. I teraz słowo przewrotnie. Napisałem mu przewrotnie. Ludzie kompletnie tego słowa nie zauważyli, że ja przewrotnie napisałem, ja stanę w jej obronie. Przecież czy jest stanięciem w obronie, Kilka zdań później, napisanie, że to jest kibolska wypowiedź, że ona była kibicką, ona rzeczywiście nie złamała etyki terapeutycznej, psychologicznej, bo ona nie diagnozowała. Ona się po arogancku wypowiedziała na temat dobra narodowego. 57:59 I teraz, znowu, żeby być trochę przewrotnym w tej rozmowie, do czego doszło? To jest zabawne, ale też trochę smutne. Dlatego, że jak Ewa przeprosiła. Uważam, że niepotrzebnie, dlatego że to było niepotrzebne. 58:16 Z jednej strony uważasz, że to była kibolska wypowiedź, z drugiej uważasz, że przeprosiny za kibolską wypowiedź była niepotrzebna? 58:22 Oczywiście, że nie była potrzebna, dlatego że czy w tej całej zadymie, kiedykolwiek, gdziekolwiek wypowiedziała się Iga Świątek, że ją to ubodło? Bo ja nie znalazłem takiej wypowiedzi. 58:32 Wypowiedziałaś się w momencie, kiedy... Nie, ona wygrała teraz Wimbledon, czy wygrała... Ja nie śledzę, ja nie jestem publiczem. Ja też nie, ale w momencie, kiedy wygrała ostatnie zawody, jakkolwiek, cokolwiek to było, napisała o tym, że dedykuję to wszystkim osobom, które mierzą się z hejtem. Tak w skrócie. 58:49 Cudownie. Z dużego poziomu. 58:52 Wiem, że to, że rozmowa Ewy Wojdyło na tym kanale tenisowym zniknęła, było spowodowane ingerencją ojca. Wiesz co? 59:03 Masz przed sobą faceta, który grał w reprezentacji Polski w koszykówkę. Ja pracowałem też przez kilka lat z Tomkiem Golobem, z różlowcami, którzy mają kilkanaście tytułów Mistrza Świata, kilkukrotny Bartek Zmarzlik i tak dalej, i tak dalej, i tak dalej. Ja również o nich mówię, bo to była publiczna kwestia, że ja pracowałem z tą reprezentacją jako taki opiekun ich mentalny. Ja jedno wiem o sportowcach, również tych, którzy byli u mnie anonimowo w gabinecie. 59:34 Spokojnie. Oni nie potrzebują adwokatów. Oni sobie świetnie radzą z hejtem. Ich ten hejt kompletnie nie interesuje. Nie trzeba... Nie musi się zapalać lampka plemienna, bo jakaś znana osoba, w tym wypadku Ewa Wojdyło, wypowiedziała się w sposób troszkę taki no arogancki, wychodzący poza ramy, ale... I jakby ewidentnie widzimy wypowiedź kibicki, nie specjalistki. To kanał tenisowy sam powiedziałeś. 60:06 Więc nie odbierajmy również uwaga takim ludziom prawa do popełnienia jakiegoś tam potknięcia, które jeżeli pani Wojdyło uznała, że za to można przeprosić, no to zrobiła to. Tylko wiesz, do czego doszło? Że ja... 60:26 Będąc niesłusznie potraktowanym jako obrońcę Ewy Wojdyło, bo to ewidentnie, każdy to ten post przeczyta spokojnie, krok po kroku, zobaczy, że tam nie ma żadnej jakby obrony. Jest trochę ironia i sarkazm. W zdaniu, kiedy bronię jej, że nie diagnozowała, to faktycznie ją broniłem, bo nie złamała zasad diagnostyki. Ona złamała przestrzeń kultury takiej osobistej, gdzie pozwoliła sobie na taką zbyt soczystą wypowiedź. Natomiast zwróć uwagę, mnie zaatakowano, kiedy ja przeproszę. 60:58 Tam się pojawiły wpisy, że ja mam teraz przepraszać za to, że ja broniłem Ewę Wojdyło. Znaczy słuchaj, po pierwsze, sportowcy naprawdę nie potrzebują obrony. Sobie sami świetnie radzą z hejtem. Gdyby gdyby Potrzebowali tego wsparcia, nie osiągaliby takich sukcesów jak chociażby wspomniana Iga Świątek, a poza tym nawet jeżeli ktoś chlapnął coś nieładnego, niefajnego, to i to się wydarzyło w tej sytuacji. 61:32 Pani Wojdyło uznała, żeby przeprosić i fajnie. Czy to było niezbędne? Mam wątpliwości. Niemniej jednak takie sytuacje też służą debacie publicznej. 61:39 Że my bierzemy jakiś problem, który jest emocjonalny wśród społeczeństwa i po prostu o nim rozmawiamy. Tutaj był hejt. Kilka miesięcy temu była wypowiedź Julii Zmałkowej w rozmowie z Małgorzatą Rozenek, która mówiła o o prozdrowotnych właściwościach alkoholu, na które Małgorzata Rozonek powiedziała, że to jest sztucznie indykowane szczęście. Również debata na ten temat była potrzebna, żebyśmy mogli zrozumieć to, w jaki sposób indykuje sztucznie szczęście alkoholu. 62:11 W XXI wieku nie można do tego podejść na zasadzie debaty, bo to jest pójście na rękę takim wypowiedziom. Znaczy o tym w ogóle się nie powinno dyskutować, powinno się to potępiać. Znaczy debata, jaka może być debata na temat sztywnych badań, gdzie alkohol jest kancerogenny, gdzie jest neurotoksyczny i jest w pierwszej grupie zakwalifikowany jako najsilniejsza substancja rakotwórcza obok formaldehydu, azbestu czy promieniowania jonizującego. 62:47 Nad czym tu debatować? Więc wiesz, jak to się nazywa? Okno Overtona. Brzękule, alkolody. I tam jest parę tych produktów, które sam komentowałem również przy różnych wypowiedziach. To jest po to, żeby wyprodukować takie absurdy, po to, żeby pomyśleć sobie, że ten alkohol jednak on jest normalny, że on jest taki nasz, przaśny, kulturowo. No to są działania celowe. Jeżeli ktoś w XXI wieku mówi takie brednie na temat tego, co ty zacytowałeś, ja nie wierzę w to, że on nie wie jaka jest prawda. 63:22 Wiesz po co on to robi? Po to, żebyśmy my dali się w ten kanał wpuścić, żeby ta osoba zyskiwała jakąś taką popularność zdobytą w sposób niecny. 63:32 Dzisiaj widzimy, że wino w kościele katolickim to nie dodatek, tylko część sakramentu. Zresztą w Nowym Testamencie znajduje się dosłowny nakaz picia wina skierowany przez apostoła Pawła do Tymoteusza. No właśnie, jak to się ma do tego, że ten sam kościół odstrzega przed nadużywaniem alkoholu? Nie widzisz w tym pewnej sprzeczności? 63:52 Ja pisząc alkoiluzję, pisałem ją 4 lata. Już skoro to przywołałeś, to weźmy to od razu tutaj na stół, połóżmy na chwilę. 63:59 Ja pisałem alkoholikie cztery lata, rok poświęciłem najdłuższemu rozdziałowi w tej książce, co się wydarzyło w kanie galilejskiej. Nie jestem alkoholikiem, nigdy nie byłem. Mnie zaintrygowało takie ukłucie, które się pojawiało w moim ciele, będąc już trzeźwym człowiekiem, kiedy bywałem na mszach, na chścinach, urodzinach, gdzie tam ktoś mszę zamawiał z tej okazji. I czułem takie dziwne pęknięcie w sobie, bo już wtedy pracowałem z ludźmi, którym alkohol zabrał ojca, matkę zabrał jakość życia. 64:39 I próbowałem sobie jakby to poukładać, jak to jest możliwe, że Syn Boży, który umarł w strasznych męczarniach, na krzyżu. No śmierć na krzyżu jest opisywana w sposób dosyć precyzyjny w tej chwili i naprawdę to włos na głowie staje dęba. I on poświęcił życie dla człowieka po to, żeby za chwilę dać mu substancję, która zabija prawie 3 miliony ludzi rocznie. I na przestrzeni tych tysięcy lat to są setki milionów ludzi, których zabił cud postaci świętej. 65:11 No mi się to nie klei. 65:14 I zacząłem dociekać. Zacząłem dociekać, o co tutaj chodzi. I wiesz, co się wydarzyło? Ponieważ ja bardzo chciałem do Alkoiluzji uzyskać opinię, głos z różnych kierunków. Tam jest rozmowa z pastorem. Tam jest rozmowa z ludźmi z innych wiar. I z innej religii. Innej wiary. Ja na... Potrzebę tej książki zacząłem eksplorować Koran. 65:46 I wiesz, czego ja się dowiedziałem? To było dla mnie wielkie zaskoczenie. Ja o tym nie wiedziałem. To mnie trochę zainspirowało, żeby dalej zgłębiać ten wątek. Ja się dowiedziałem, że jeżeli Cyprian Meicher wpadnie na pomysł, żeby wydać w Polsce Koran, to ta twoja publikacja, którą ty będziesz definiował jako Koran, ona będzie Koranem tylko i wyłącznie wtedy, kiedy wydasz tę książkę po arabsku. 66:10 No ale raczej nie wydać w Polsce książki po arabsku, bo to byłby to absurd, prawda? Czyli wydać ją w języku polskim. To już nie jest Koran. 66:17 Według muzułmanów to jest interpretacja Księgi Świętej muzułmanów. Czyli to już nie masz jakby do czynienia z oryginalnym przekładem. I teraz przeskakujemy do Biblii. 66:29 jest sześć poziomów tłumaczeniowych. Ja całą tę historię kolejnych tych tłumaczeń, których naprawdę było na przestrzeni lat bardzo wiele, okazuje się, że Biblia mówi prawdy, bo jak ktoś uważnie Biblię będzie czytał, ja nigdy nie byłem takim, wiesz, uważnym analitykiem Biblii. Nie jestem osobą, która się na tym zna, jest biegła, ale na użytek tej książki zacząłem wybiórczo tę księgę analizować i natrafiłem na fragmenty w których jest deprecjacja alkoholu. 67:01 Nie patrz na wino, jak się czerwieni, jak lekko spływa do gardła. Bowiem ukąsi cię jak wąż i jad wypuści jak żmija. Czy to jest tekst, który zachęca do picia alkoholu? A kilkanaście stron dalej znajdujesz gloryfikację alkoholu. I teraz, jak spisuję w tej alkoiluzji fragmenty, gdzie jest Biblia zniechęca i fragmenty, gdzie Biblia zachęca, nagle dochodzi do konfuzji. O co tutaj w tym wszystkim chodzi? Wiesz, kiedy poczujesz ulgę? 67:32 Kiedy się okazuje, że to jest mowa o dwóch substancjach. Nie o jednej. Jeżeli jest to mowa o jednej substancji, to wtedy masz w głowie pomieszanie. I teraz, ja pierwszy raz na użytek tej książki, bo ja tę książkę konsultowałem również z językoznawcami, z ludźmi, z tłumaczami. Język żyje. Ja pierwszy raz się dowiedziałem, Cyprian, o istnieniu terminu polisemia. 67:58 Polisemia, która była dla mnie w ogóle nieznanym terminem lingwistycznym. Okazuje się, że polisemia to jest wieloznaczność. I teraz jakby dochodząc do puenty, mamy w tamtych czasach, kiedy Biblia powstawała, Takie terminy. Oinos po grecku wino. Mamy jain po hebrajsku wino. Mamy wine po angielsku wino. Winum po łacinie, tak? I te wszystkie terminy w tych językach. I teraz się nagle okazuje, że w tamtych czasach one nie oznaczały tego, co nam się teraz wydaje. 68:30 Ty wiesz, że jeszcze w 1956 roku słownik Webstera wydany przez Oxford mówi o dwuznaczeniowości słowa wino? to później zanikło. My od średniowiecza mamy przekaz, że dochodzi o ten sam produkt. I teraz, jak ja na to trafiłem? To jest też taka ciekawostka, która może być interesująca dla niektórych, którzy będą chcieli to dalej badać, bo ja tylko pokazałem jakby moją sugestię, moje zdziwienie, ale proponuję ludziom, którzy siedzą mocno w Biblii, żeby się tym zajęli. 69:03 Dlatego, że szukając odpowiedniego księdza, który by mi to przybliżył, ciągle słyszałem odpowiedzi, które mnie nie satysfakcjonowały. 69:09 A jakie to były odpowiedzi? 69:11 że to jest substancja, którą dano, żeby się człowiek cieszył. Jeżeli słyszysz od księdza, który ci mówi, że dano alkohol człowiekowi po to, żeby on się cieszył, co czujesz? Nie czujesz wątpliwości? Czy rzeczywiście... 69:25 Potrzebujemy otępienia, stanu otępiennego, żeby odczuwać radość? Bo przecież alkohol to nie jest radość. Alkohol to jest stan otępienny. To jest paraliż mózgu. Wyhamowujący całkowicie korę przedczołową. Już nie wchodząc w neurobiologię wracamy do literatury takiego lotu jak Biblia. I dostałem namiar na księdza. Napisałem dla niego maila. posługa we Francji, po, jak się okazało, absolwent Watykańskiego Uniwersytetu Góregoriańskiego, no trudno o lepszą rekomendację biblisty niż absolwent tego właśnie Uniwersytetu przy Watykanie. 70:04 No tak przynajmniej mi się wydawało. 70:07 I napisałem, kim jestem, co robię, że piszę książkę, że jestem bardzo ciekaw jego ujęcia. On nie napisał do mnie ani jednego słowa ten ksiądz. On mi wysłał, słuchaj, książkę Samuele Baczockiego, The Wine in the Bible, która została wydana we Włoszech w 1986 roku. Która Zawędrowała do Stanów. Ja dostałem PDF w tej książce wydany w języku angielskim w Stanach. Szukałem tego wydawnictwa w Europie, nigdzie nie znalazłem. 70:40 W Polsce małe, niszowe wydawnictwo streszczenie tej książeczki wydało. Natomiast On zrobił pracę naukową, przeanalizował to, o czym dzisiaj rozmawiamy. To tam się właśnie dowiedziałem o tym istnieniu polisemii. No i teraz odpisałem do tego księdza po przeczytaniu tej książki, dlaczego, skoro to jest tak niesamowita praca naukowa, dlaczego Watykan w ogóle nie poświęca temu uwagi. 71:12 Bo się jeszcze w tak zwanym międzyczasie dowiedziałem o tym, że Bacioki jest absolwentem tego samego uniwersytetu gregoriańskiego, watykańskiego. Już odpowiedzi nie było. Odpowiedzi już nie dostałem. Kontakt się urwał. Nie ma jak nawet... Z jakiego powodu? 71:25 To jest też niesamowite, że ty zrobiłeś takie badanie, żeby dojść do tego, skąd się bierze to, że my jesteśmy już zaszczepiani od małego dziecka, że rzeczywiście chodząc do kościoła ten ksiądz bierze to wino mszalne i rzeczywiście to jest produkt, na który jest społeczny. 71:39 przyzwolenie. Już nawet nie wspominamy o badaniach, o tym, że lampka wina dziennie jest okej, o właściwościach prozdrowotnych resweratrol. Po prostu w instytucjach i przez osoby duchowne to jest produkt, na który jest przyzwolenie. Wiesz co? 71:57 Ja usłyszałem kiedyś od mojego klienta, który pochował żonę alkoholiczkę, którą bardzo kochał. W czasie sesji płakał. 72:08 Bardzo wierzący człowiek. Praktykujący. On mówi, panie Robercie, od śmierci Ewy ja za każdym, jak jestem razem w Kościele, ja cierpię, bo ja pragnę kontaktu z siłą wyższą. Natomiast w momencie podniesienia, kiedy kielich ląduje przy ustach kapłana, do mnie dociera świadomość, że tam w tym kielichu jest cząstka, która zabiła moją żonę. 72:37 Po czym dodał i ta sama cząstka zabiła również mojego ojca. Rozumiesz, o czym my teraz rozmawiamy? I teraz ja, ponieważ analizowałem i badałem ten wątek, wiesz, że jest możliwość odprawiania mszy sokiem winogronowym? Wiedziałeś o tym? 72:51 Sok gronowy, tylko dlatego, że przeczytałem twoją książkę. 72:55 Dziękuję, że o tym mówisz i wiesz pewnie dlaczego. 72:59 Dlatego też poruszyłem wątek religii, bo wiem, że do tego doszedłeś, że jak głęboko jest to w nas uwarunkowane. 73:05 Jest o tyle problem, że można tylko i wyłącznie, tylko i wyłącznie można odprawiać mszę sokiem winogronowym, gdy ksiądz jest alkoholikiem. Jest na to dyspensa. Jest na to dyspensa, ale zgadnie, gdzie zapada decyzja. W Watykanie. W Watykanie musi zapaść decyzja, żeby była zgoda. 73:33 A skoro już jesteśmy przy używkach, marihuana coraz częściej pojawia się w terapii nowotworowej i przeciwbólowej. Gdzie ty stawiasz granicę, czy to jest lek czy narkotyk? Wszystkie narkotyki były lekami. 73:43 Marihuana ma pewne spektrum działania, które jest obietnicą ale tutaj moje stanowisko jest identyczne jak przy psychodelikach. Czekam. Jest nadal pewnego rodzaju takim produktem, który daje niektórym, zresztą żeby tutaj była jasność, no bo mamy tutaj pewnego rodzaju przeinaczenie. Marihuana jest stosowana gdy inne metody zawiodą, jako takie koło ratunkowe i też nie zawsze działa. 74:19 Moja mama umierała na Parkinsona i ja też poszedłem w tym kierunku i zacząłem już w takiej fazie, można powiedzieć, terminalnej z lekarzem prowadzącym moją mamę wprowadzać tak zwaną medyczną marihuanę, aczkolwiek ja mam wielki opór do tego określenia. Dlatego, że dlaczego nie mamy nazwy medyczna heroina albo medyczny alkohol? No przecież to jest ten sam, wiesz, jakby przypadek. I to jest nadużycie. Wymyślcie sobie jakąś inną nazwę, jakąkolwiek, gdzie nie będzie w nazwie marihuany, bo to jest promocja tego produktu. 74:54 To, że ona w pewnym spektrum przynosi jakieś tam ukojenie w depresji lekoopornej lub w jakichś tam innych schorzeniach, no to przy nowotworach brak łaknienia jest dramatem. I na przykład tą marihuanę się podaje, żeby zwiększyć tę gastrofazę, co większość palaczy wie czym jest gastrofaza. Natomiast musi to wybrzmieć. Marihuana nie leczy nowotworów. Nie jest lekiem na nowotwory. Ona jest jako... 75:25 pod warunkiem, że jest lekiem, jako substancja wspomagająca na przykład chemioterapię. Ale nie możemy o marihuanie mówić, że ona leczy raka, bo wiele osób, podobnie jak z tym moim nieszczęsnym postęp, o którym tutaj żeśmy rozmawiali, gdzie ludzie nie zauważyli słowa przewrotnie, no to warto o tym również pamiętać w kontekście zdrowia. Że to się niestety zrobił przemysł. 75:51 I ja bym bardzo chciał, nie mam nic przeciwko temu, żeby ordenować ludziom ten lek, jak się tym lekiem w końcu stanie, bo to, że ona jest sygnowana terminą medyczna marihuana, to uważam to za duże nadużycie. 76:06 Dlatego, że nie może być traktowane lekiem coś, co jest genotoksyczne. I tutaj mamy całe spektrum badań naprawdę łatwych do odnalezienia, gdzie ewidentnie widzimy, że marihuana ma całe spektrum nieprawdopodobnie negatywnych konsekwencji efektów ubocznych. 76:26 Mówimy cały czas o wyrofinowanych substytutach, ale co dziś jako terapeuta, jako ojciec uważasz za największe kłamstwo, które ludzie mówią sami sobie? Słowem końca. 76:41 Bądź bogaty i twoje problemy znikną i traktuj alkohol jak wodę mineralną. To są dwa kłamstwa. Jeszcze bym dołożył do tej triady piekielnej jeszcze jedno. 76:54 że można relatywizować uczciwość. 76:58 Czyli kłamstwo, alkohol i to, co padło jako to trzecie ogniwo. To są te trzy takie miejsca, gdzie pieniądze wcale nie załatwią żadnych problemów, wręcz je wyeksponują. Alkohol jest ciężkim narkotykiem, rozpuszczalnikiem, który naprawdę rozpuszcza ludzkie żywota. I kłamstwo jest kłamstwem. Panie Robercie, W gabinecie słyszę pacjenta, który przyjechał do mnie z powodu problemów z kokainą. 77:29 I ja sprawdzam, analizuję, co tam w tle mamy. Żona, dwójka dzieci i tak dalej. No i ta kokaina. Ci, którzy dotknęli tego środka i konsekwencji związanych z jej przyjmowaniem, wiedzą, że istnieje coś takiego, co ja użyłem takiego określenia triada narkotykowa. 77:48 Triada kokainowa. Triada kokainowa to jest alkohol, kokaina i seks. 77:58 bo następuje odhamowanie, wyłączenie hamulców. I bardzo wielu pacjentów zaczynających od alkoholu, niewielu jest pacjentów, którzy zaczynają od kokainy, przeważnie zaczynają od alkoholu i odpala. Wyłączają się hamulce i idzie wtedy już faza kokainowa. I później jest seks. No i mam tego klienta z rodziną, z firmą fajnie funkcjonującego i mówię, mówię pan, no istnieje takie pojęcie jak triada kokainowa. Jak u pana jest z tą wiernością? Mówię, nie, panie Robercie, naprawdę... Będzie wątpliwej jakości żarcik. 78:28 Bardzo kocham swoją żonę, zdradzam tylko ją. Ja to usłyszałem od pacjenta. I to nie był dowcip. On powiedział prawdę. On mówił, no panie Robercie, już niech pan nie przesadza. No przecież 200 kilometrów od domu w delegacji to chyba się nie liczy. On nie żartował. To jest ten paskudny relatywizm. Wiesz co, za chwilę będzie na rynku ta książka moja, która tutaj u ciebie leży, to Alko Destrukcja. Ja tam cały rozdział poświęciłem kłamstwu. Jeżeli ty jesteś takim poszukującym, eksplorującym również te wszystkie przestrzenie i gdzieś tam w tobie coś zagrało... 79:00 To naprawdę dedykuje ci rozdział pod tytułem Czarnobyl, czyli alkoholowe kłamstwo. Na czym to polega? Ja tam cytuję, nie wiem, pewnie widziałeś film Czarnobyl. Oczywiście. No właśnie, mówisz oczywiście. To też cieszy mnie to, że są ludzie, którzy takie rzeczy potrafią zaaplikować sobie, bo to jest ciężki film. bym nawet powiedział przerażający, ale jest piękne w swojej soczystości. Tam jest taka postać, na samym początku pamiętasz, Valery Legasow. Autentyczny pracownik Czarnobyla, który zeznawał w Wiedniu przed komisjami, który finalnie popełnił samobójstwo. 79:38 I rozpoczynam ten rozdział w książce Alkodestrukcja. Cena kłamstwa. 79:43 Zresztą nawet okładka tej książki trochę nawiązuje do tego rozdziału o Czarnobylu, bo to jest opad radioaktywny. To, co widzisz na okładce, to jest opad radioaktywny w postaci kłamstwa alkoholowego układający się w trupią czaszkę. On powiedział takie zdanie. Problem z kłamstwem nie polega tylko na tym, że się mylimy, nie odróżniając kłamstwa od prawdy, ale polega na tym, że przy ciągłym kłamaniu My przestajemy w ogóle odróżniać, czym jest kłamstwo i czym jest prawda. I co się dzieje później, w następnym rozdaniu? 80:15 Przestajemy w ogóle prawdy oczekiwać. Jeżeli pytasz mnie, co jest największym zagrożeniem dla nas jako ludzi, to jest kłamstwo. Siedzi przed tobą facet, który miał tytuł naukowy profesurę z bycia kłamcą. Zdałem ten tytuł, oddałem go, spaliłem, zniszczyłem i podam ci przykład, do jakiego absurdu doszło dla niektórych absurdu. Dzwoni Joanna, moja żona. Robert, kupiłeś włoszczyznę? No nie kupiłem, bo zapomniałem. I mam na końcu języka iść tym torem starego ćpuna, Nie, no oczywiście, kupiłem, wszystko jest w porządku. 80:52 Albo był sklep zapnięty. 80:54 Polecieć, kupić i powiedzieć, że jest wszystko okej. I wiesz co, ja się tak przez chwilę złapałem na tym i mówię, nie. Przecież to nie o to chodzi. Mówię, wiesz co, kochanie, zapomniałem. I wiesz co, usłyszałem? A to nie szkodzi, nawet lepiej, że nie kupiłeś. Jak będę wracała, to ja kupię. Słuchaj, tak jest z prawdą. Prawda się zawsze obroni. 81:12 Pięknie. Piękne zakończenie. Tym akcentem kończymy. Bardzo dziękuję ci za rozmowę. Dziękuję. 81:18 Partnerem kanału jest XTB, polska aplikacja inwestycyjna, którą wybiera 8 na 10 nowych inwestorów. Zarejestruj się z kodem Cyprian i otrzymaj darmowy kurs dla początkujących inwestorów. 81:29 Najwyższy standard pracy zaczyna się od miejsca. The Shire. Więcej niż coworking.